บทที่ 455 บุตรีแห่งโชคชะตา อวี๋หว่านชิว

"ฉินหลาง แกมันปีศาจ! แกมันซาตาน!!!" จ้าวหมิงเยว่ด่าทออย่างเกรี้ยวกราด เธอดึงแขนอวี๋หว่านชิว เอ่ยด้วยความหวาดกลัวว่า "หว่านชิว เธอจะไปเชื่อคำโกหกของปีศาจนี่ไม่ได้นะ! เขามันเป็นปีศาจร้าย ฆ่าคนตาไม่กะพริบ ไป๋เอ๋อร์ของฉัน แล้วก็ตระกูลม่อ ล้วนถูกเขาทำลายจนสิ้น!"

อวี๋หว่านชิวตบหลังมือจ้าวหมิงเยว่เบาๆ คล้ายปลอบโยน แต่กลับไม่เอื้อนเอ่ยสิ่งใดออกมา เธอจ้องมองเข้าไปในดวงตาของฉินหลาง "นายเป็นคนช่วยพวกเราไว้เหรอ?"

แม้จะขาดหน้ากากไปหนึ่งใบ ทว่าทั้งเสื้อผ้าและรูปร่างล้วนไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลง จึงไม่ยากที่จะมองสถานะของฉินหลางออก เพียงแต่เธอรู้สึกสงสัย "ทำไมถึงลงมือช่วยพวกเราล่ะ? จ้าวหมิงเยว่มีความแค้นกับนายไม่ใช่หรือไง?"

ฉินหลางยิ้มอย่างเรียบเฉย ปรายตามองจ้าวหมิงเยว่ "ฉันก็แค่ช่วยเธอติดมือมาด้วยก็เท่านั้น เป้าหมายที่แท้จริงของฉันคือคุณต่างหาก"

"หว่านชิว นี่มันคือกับดัก มันคือกับดักที่ฉินหลางวางไว้เพื่อหลอกลวงเธอ พวกเราไปจากที่นี่กันเถอะ! รีบไปจากที่นี่เร็ว!" จ้าวหมิงเยว่ไม่อยากตาย แต่ยิ่งไม่อยากเจอหน้าฉินหลางอีก ด้วยกำลังของเธอเพียงคนเดียว ไม่มีทางต่อกรกับฉินหลางได้เลย เป็นดั่งลูกแกะที่รอการเชือดคอ ถูกควบคุมเอาไว้ในกำมืออย่างง่ายดาย!