บทที่ 457 จวินจื่อ: นายน้อย ชาติหน้าผมก็จะขอติดตามคุณ

"นาย! ช่างไร้ยางอายจริงๆ!" อวี๋หว่านชิวกัดฟันกรอด ถลึงตาใส่ฉินหลางด้วยความขวยเขินและโกรธเคือง

"อย่าโกรธไปเลยน่า แค่ล้อเล่นนิดหน่อยเอง ถ้าคุณจากไปจริงๆ ฉันคงเสียใจแย่"

ฉินหลางล้วงมือเข้าไปในเสื้อผ้าที่วางอยู่ข้างๆ แท้จริงแล้วเขาหยิบขวดกระเบื้องสีขาวสะอาดออกมาจากกระเป๋ามิติของระบบ เทเอายาบำรุงโฉมออกมาสองสามเม็ด แล้วยื่นใส่มือของอวี๋หว่านชิว

แถมยังใจป้ำยกให้เธอทั้งขวด "ของสิ่งนี้ไม่เพียงแต่ช่วยระงับปวดได้นะ แต่ยังช่วยรักษารอยแผลและลบเลือนรอยแผลเป็นได้ด้วย คุณพกติดตัวไว้เถอะ เผื่อจำเป็นต้องใช้"

เขาไม่กลัวอวี๋หว่านชิวโกรธ ยิ่งเธอโกรธก็ยิ่งแสดงว่าในใจของเธอไม่ได้สงบนิ่งขนาดนั้น ซึ่งหมายความว่ายังมีช่องว่างให้เขาสามารถจัดการต่อได้