บทที่ 470 พบคนคุ้นเคยในงานเลี้ยง

"แอบดูอยู่ข้างในพักหนึ่งแล้ว นี่มันเกิดอะไรขึ้น? ทำไมไม่มีแขกเข้างานมาตั้งนานแล้ว!" จวินจื่อเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา

หัวหน้ารปภ.ทั้งสองคนถลึงตาใส่นายหญิงผู้เฒ่าตระกูลหลินด้วยความโมโห "ยายแก่นี่ถือบัตรเชิญปลอม คิดจะแอบเนียนเข้าไปในงานเลี้ยง พอถูกจับได้ก็มาโวยวายหาเรื่อง!"

"ตระกูลหลินงั้นหรือ?" สีหน้าของจวินจื่อเรียบเฉย กวาดสายตามองไปที่เย่เฉิน

"เย่เฉิน ตระกูลหลิน!" เย่เฉินตอบกลับอย่างไม่สะทกสะท้านและไม่อ่อนน้อมจนเกินไป แม้จะถูกผู้คนเหยียดหยาม แต่ภายในใจกลับสงบนิ่งไร้ความหวั่นไหว ราชสีห์เคยใส่ใจเสียงเห่าหอนของมดปลวกใต้ฝ่าเท้าด้วยหรือ?

เย่เฉิน? สีหน้าของจวินจื่อเริ่มดูไม่เป็นธรรมชาติ เขาจ้องมองบัตรเชิญลักษณะพิเศษในมือของเย่เฉินอยู่หลายครั้ง แท้จริงแล้วภายในใจกลับกระจ่างแจ้งดั่งกระจกเงา