บทที่ 477 ความบาดหมางในใจหลินซินอี๋ปะทุ เกิดเป็นรอยร้าว

เย่เฉินมองสายตาเย็นชาของแม่ยาย ทอดถอนใจ แล้วหันหลังเดินจากไป

ไม่สะดวกที่จะระเบิดอารมณ์โกรธ เขาอาจไม่สนสายตาของยายแก่ตระกูลหลิน แต่สำหรับจางอวี้ฮุ่ยแล้ว การแตกหักกับเธอย่อมไม่ใช่เรื่องดี อย่างไรเสีย เธอก็เป็นแม่ของหลินซินอี๋!

"หึ! เย่เฉินคนนี้ช่างไม่ได้เรื่องจริงๆ คิดว่าตัวเองสำคัญนักหรือไง?"

"ยังจะทำหน้าตึงเดินเข้ามาหาอีก คิดจะลงไม้ลงมือกับพวกเราหรือไง?!"

"เมื่อกี้ตอนหลินซินอี๋ถูกรังแก ไม่เห็นจะทำอะไรเลย แต่ตอนนี้กลับมาทำตัวแข็งกร้าว เก่งแต่กับคนในบ้านล่ะสิ!"