บทที่ 487 พี่น้องรักใคร่กลมเกลียว ตกลงตามนี้

"ฉันต้องลงไปแล้วล่ะ ไม่อย่างนั้นไม่รู้ว่าพวกเธอจะกังวลกันขนาดไหน"

ซูเสี่ยวเสี่ยวเป็นห่วงหญิงสาวหลายคนที่อยู่ชั้นล่าง หลังจากบอกกล่าวกับฉินหลางสั้นๆ ก็วิ่งเหยาะๆ ออกจากห้องนอนไป

พอเพิ่งจะลงมาถึงชั้นล่าง ก็ถูกพวกของหลินโย่วฉู่ดักรออยู่ที่หน้าบันได บนใบหน้าของแต่ละคนล้วนเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

"เสี่ยวเสี่ยว ขอโทษนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะรังแกเธอจริงๆ ฉันไม่มีเจตนาแบบนั้นเลย เธออย่าโกรธเลยนะ" หลินโย่วฉู่กัดริมฝีปาก ถูมือไปมา เอ่ยขอโทษอย่างไม่ค่อยชินนัก

ด้วยนิสัยของเธอ เอาแต่ใจตัวเองจนเคยชิน นอกจากยอมอ่อนข้อต่อหน้าฉินหลางแล้ว คนอื่นจะคิดยังไง เธอไม่เคยสนใจเลยจริงๆ