บทที่ 490 จ๊ะเอ๋เข้าอย่างจัง

"ทำแบบนี้ มันจะไม่ดูเป็นการทำทุกวิถีทางเพื่อบรรลุเป้าหมายเกินไปหน่อยเหรอ? ฉันจะเห็นแก่ตัว ปล่อยให้เธอต้องมาเสียสละมากมายขนาดนี้เพื่อฉันได้ยังไง!" ฉินหลางสูดลมหายใจเข้าลึก ปฏิเสธออกไปโดยไม่ต้องคิด

เขากลัวว่าถ้าขืนพูดช้าไปอีกนิด เซียวปิงปิงที่ซ่อนอยู่ใต้โต๊ะหนังสือ คงได้กระโดดออกมาสู้ตายกับหนิงเชียนเชียนแน่!

"สิ่งที่นายกังวล มันก็มีเหตุผลอยู่หรอก แต่จะพูดยังไงดีล่ะ? ศิษย์พี่ศิษย์น้องทั้งเจ็ดคนของพวกเรา ร่วมเป็นร่วมตาย รุ่งโรจน์ก็รุ่งโรจน์ด้วยกัน ตกต่ำก็ตกต่ำด้วยกัน! ก่อนหน้านี้นายเคยช่วยชีวิตศิษย์พี่ห้ากับศิษย์พี่หกของฉันเอาไว้ ก็เท่ากับว่านายช่วยชีวิตฉันไว้ถึงสองครั้ง! ฉันจะทนดูอาจารย์รังแกนายได้ยังไงล่ะ? อีกอย่าง อาจารย์น่ะฝีมือร้ายกาจมาก ต่อให้แค่ลงโทษนายเบาๆ ก็ยังส่งผลกระทบในแง่ลบต่อนายอย่างมหาศาลอยู่ดี"

หนิงเชียนเชียนพูดไปแบบนั้น แต่ในใจเริ่มร้อนรนอยากจะดึงบทสนทนาของฉินหลางกลับมาแล้ว คำพูดแฝงความนัยแบบนี้ ชัดเจนว่าคิดจะปฏิเสธกันนี่นา! ถ้าพลาดโอกาสครั้งนี้ไป ก็ไม่รู้ว่าครั้งหน้าจะต้องรอไปอีกถึงเมื่อไหร่ ในเมื่อสามารถชิงตัดหน้าศิษย์พี่ใหญ่ได้อย่างชอบธรรม แล้วทำไมจะต้องไปใช้วิธีจนตรอกแบบนั้นด้วยล่ะ? อีกอย่าง ถ้าให้ฉินหลางกินยาปลุกกำหนัดสูตรพิเศษเข้าไป ลำพังเธอคนเดียวจะรับมือไหวหรือเปล่า ก็ยังต้องใส่เครื่องหมายคำถามตัวโตๆ เอาไว้เลย!

"เมื่อกี้นี้เธอยังบอกอยู่เลยไม่ใช่เหรอ ว่าความสัมพันธ์กับเซียวปิงปิงก็ไม่ได้ดีอะไรขนาดนั้น?" ฉินหลางแสร้งถามด้วยความสงสัย "แน่นอน ต่อให้ฉันจะเข้าใจความผูกพันระหว่างศิษย์พี่ศิษย์น้องของพวกเธอ แต่ว่าชิงอวี่ ศิษย์พี่ใหญ่ของเธอล่ะ รู้เรื่องพวกนี้ด้วยหรือเปล่า? ถ้าเกิดเธอรู้เข้า แล้วเข้าใจผิดคิดว่าฉันเป็นพวกมักมากในกาม ฉวยโอกาสเอาเปรียบคนอื่น จะทำยังไงล่ะ?"