บทที่ 492 ความกังวลของไป๋หรูอวี่

ภายในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของฉินหลางจนแน่นขนัด ทำให้ไม่สามารถรับรู้ถึงกลิ่นอายของคนอื่นได้เลย

เซียวปิงปิงรู้สึกหวาดกลัว กลัวว่าในจังหวะหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้จะบังเอิญเจอพี่สาวเข้า

ต่อให้เป็นศิษย์พี่ใหญ่ ตอนนี้เธอก็ไม่ได้เกรงกลัวเท่าไหร่แล้ว

ต่างก็มีความคิดแบบเดียวกันนั่นแหละ แต่ถ้าเป็นพี่สาว เธอคงหาข้อแก้ตัวไม่ได้แน่!

ลั่วชิงอวี่ขมวดคิ้ว ใช้มือดึงสายเสื้อให้กลับมาอยู่ในตำแหน่งเดิมอย่างแนบเนียน เม้มริมฝีปากมองเซียวปิงปิงที่นั่งยองๆ อยู่ใต้โต๊ะหนังสือ