บทที่ 496 กลืนไม่เข้าคายไม่ออก

ฉินหลางที่พักอยู่ในคฤหาสน์ ไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าตัวเองได้ตกเป็นเป้าหมายของเย่เฉินและหลงจวีไปเรียบร้อยแล้ว

แน่นอนว่า ถึงจะรู้ เขาก็คงไม่เก็บมาใส่ใจอยู่ดี

อย่าว่าแต่หลงจวีและขุนพลกระจอกๆ เลย ต่อให้เย่เฉินเป็นคนมาหาเรื่องด้วยตัวเอง เขาก็ไม่มีทางสะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย

เขาเร้นกายเดินลงมาชั้นล่างอย่างเปิดเผย แล้วไปเดินป้วนเปี้ยนอยู่หน้าห้องสองห้องที่อยู่ตรงหัวบันได

สายตาของเซียวปิงปิงก่อนจะจากไป ก็เหมือนกับตอนที่ปรมาจารย์ผูถีเคาะหัวซุนหงอคงนั่นแหละ เป็นการบอกใบ้ให้รู้ว่ากลางดึกคืนนี้มีเรื่องจะคุยด้วย