บทที่ 514 ตะล่อมชักนำ ฝังร่องรอยเอาไว้

"โทษเย่เฉินนั่นแหละ สมควรตายนัก! ยังปล่อยให้มันหนีไปได้อีก! ฉันจะไปลากคอหมอนั่นออกมา ฆ่าทิ้งเพื่อระบายแค้นให้อาจารย์เดี๋ยวนี้!"

หนิงเชียนเชียนกัดฟันกรอด ใบหน้างดงามที่เต็มไปด้วยความเคียดแค้นปรากฏรอยแดงระเรื่อด้วยความเดือดดาล

เมื่อนึกถึงสภาพของอาจารย์ในตอนนี้ แล้วไอ้หมอเย่เฉินนั่นยังรอดตายหนีออกไปจากที่นี่ได้อีก จะปล่อยให้มันหนีรอดไปแบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด!

ไม่ว่าจะต้องจ่ายด้วยราคาใด เธอจะต้องลากคอมันออกมา แล้วฆ่าให้ตาย!

"มันสมควรตายจริงๆ! สับกระดูกบดเถ้ากระดูกก็ยังไม่สาสม!" หลุนหุยขมวดคิ้วแน่น เห็นได้ชัดว่ามีความคิดเช่นเดียวกับหนิงเชียนเชียน