บทที่ 532 บ้าไปแล้วหรือไง ทำไมไม่ไปปล้นเลยล่ะ?

"ตื่นแล้วเหรอ?"

หลิวหลีเอียงคอ หลบสิ่งกีดขวางที่บดบังทัศนวิสัย มองเห็นฉินหลางลืมตาขึ้นมาจากด้านข้าง แววตาของเขาดูเลื่อนลอยราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง เธอจึงเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น "คิดอะไรอยู่เหรอ?"

ฉินหลางกระแอมไอ ยืดตัวตรงอย่างกะทันหันจนเผลอชนเข้ากับสิ่งกีดขวางนั้นอย่างไม่ได้ตั้งใจ เขายิ้มแก้เก้อ ลูบหน้าผากตัวเอง ก่อนจะยื่นมือออกไปหมายจะสัมผัสสิ่งกีดขวางนั้นบ้าง แต่มือก็ชะงักค้างอยู่กลางอากาศเสียก่อน เพราะหลิวหลีกำลังจ้องเขาอยู่!

"ขอโทษทีนะ พอดีเหม่อไปหน่อยน่ะ" ฉินหลางจ้องมองชุดกระโปรงยาวแบบวังหลวงสีม่วงของหลิวหลี "ชุดนี้ คุณน่าจะมีแค่ชุดเดียวใช่ไหม? ใส่มาตั้งนาน ทำไมไม่เห็นจะสกปรกเลย แถมยังมีกลิ่นหอมอีกต่างหาก?"

หลิวหลีขมวดคิ้ว รู้สึกไม่ค่อยสบอารมณ์นัก