บทที่ 545 มีผู้เฒ่าในบ้าน ประดุจมีของล้ำค่า

"จ้า!" หนานกงหว่านที่อยู่ปลายสาย ตอบรับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"ใครน่ะ?" เสียงแหบพร่าแฝงความสงสัยของนายท่านผู้เฒ่าดังลอดมาจากปลายสาย

"เสี่ยวหลางไง! โทรมาหาฉันแบบนี้ ต้องคิดถึงฉันแน่ๆ เลย" น้ำเสียงของหนานกงหว่านเจือความดีใจปิดไม่มิด

นายท่านผู้เฒ่าแค่นเสียงฮึดฮัด "ออกไปเลย อย่ามารบกวนเวลาพักผ่อนของฉัน น่ารำคาญชะมัด!"

"คุณพ่อ!"