บทที่ 549 ความผูกพันลึกซึ้งฉันพี่น้อง

"ฉันจะเป็นใครมันไม่สำคัญ สิ่งสำคัญก็คือ ตอนนี้พวกเราลงเรือโจรมาแล้ว สิ่งที่ต้องทำก็คือ พยายามหาที่นั่งที่สบายที่สุดบนเรือลำนี้ แล้วก็นั่งแช่อยู่ตรงนั้น ไม่ขยับไปไหนอีก!" หลินโย่วฉู่ทำหน้าเพ้อฝัน แววตาลึกล้ำ "นี่คือหลักการที่แม่สอนฉัน เป็นคติประจำใจเลยนะ!"

"แม่เธอนี่สุดยอดไปเลย!" มุมปากสวยๆ ของมู่อวี่เยียนกระตุกยิกๆ

เธอมีความรู้สึกมาตลอดว่าสวีโหย่วหรงเป็นภรรยาที่แสนดีและอ่อนโยน กิริยามารยาทสง่างาม มีมาดของนายหญิงแห่งตระกูลใหญ่เต็มเปี่ยม

แต่คิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าภาพลักษณ์นายหญิงตระกูลใหญ่คนนี้ จะค่อยๆ พังทลายลงทีละก้าวๆ จากปากลูกสาวของเธอเอง ตกลงแล้วสวีโหย่วหรงปลูกฝังหลักการใช้ชีวิตอะไรให้ลูกสาวกันแน่? เดี๋ยวก็ปราบมารพิทักษ์ธรรม เดี๋ยวก็กุนซือเจ้าเล่ห์ ไม่มีอะไรที่สวีโหย่วหรงทำไม่เป็นเลยหรือไง? ขนาดแผนการสกปรกต่ำช้า ก็ยังถ่ายทอดให้หมดเปลือก!

หลินโย่วฉู่แค่นเสียงอย่างภาคภูมิใจ "ก็แหงสิ พ่อเธอจากไปเร็ว ทางฝั่งแม่เธอก็เลยไม่ได้ใช้วิชาพวกนี้ จะเหมือนแม่ฉันได้ยังไง? เกิดในครอบครัวธรรมดา แต่ได้แต่งงานเข้าตระกูลใหญ่อย่างตระกูลหลิน ที่สำคัญคือคลอดลูกสาวมาแค่คนเดียวด้วย ถ้าเปลี่ยนเป็นตระกูลอื่น ผู้หญิงอย่างแม่ฉันคงโดนเมินไปนานแล้ว แต่ตอนนี้เป็นไงล่ะ? พ่อฉันกล้าขึ้นเสียงใส่แม่ฉันที่ไหนกัน? ในตระกูลหลินของเรา มีเรื่องอะไรบ้างที่แม่ฉันตัดสินใจไม่ได้? คราวก่อนที่ฉันกลับไปบ้าน ได้ยินพ่อพูดว่าราตรีสวัสดิ์มะกะปะกะ แม่ฉันสวนกลับทันทีว่าราตรีสวัสดิ์ไอ้ขยะไม่ได้เรื่อง แล้วผลลัพธ์ล่ะ? พ่อฉันไม่กล้าแม้แต่จะสบถด่า ได้แต่ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงเงียบๆ นี่แหละคือข้อสรุปที่ฉันวิเคราะห์ให้เธอฟัง อย่าได้ดูถูกแม่ฉันเชียวนะ ผู้หญิงที่ใช้ชีวิตจนบรรลุถึงขั้นแม่ฉันได้เนี่ย ไม่รู้ว่าทำให้คนอิจฉาไปตั้งเท่าไหร่แล้ว"