บทที่ 603 หลิวหลีผู้เย็นชาและเย่อหยิ่ง

"ในใจเธอมีความขุ่นเคืองงั้นสิ?" หลิวหลีเดินเข้าไปหาหนิงเชียนเชียนอย่างเชื่องช้า เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา

หนิงเชียนเชียนพยักหน้าไม่หยุด "หนูขุ่นเคือง โกรธมาก โกรธสุดๆ ไปเลย! ทำไมทีศิษย์พี่รองดื้อดึงกับท่าน ท่านถึงไม่ตี แต่พอหนูพูดมากไปแค่ไม่กี่ประโยค ท่านกลับลงไม้ลงมือกับหนูตั้งหลายครั้ง? ท่านลำเอียงชัดๆ!"

หลิวหลีมีสีหน้าเรียบเฉย เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาอย่างไม่ให้โต้แย้ง "ต่อให้อาจารย์จะลำเอียง ก็ไม่ใช่เรื่องที่เธอจะเอามาล้อเล่นได้ ไม่รู้จักเด็กรู้จักผู้ใหญ่!"

เธอยกมือขึ้น เตรียมจะลงมืออีกครั้ง

ลำคอที่แข็งขืนของหนิงเชียนเชียน พลันอ่อนยวบลงทันทีเมื่อฝ่ามือของหลิวหลีกำลังจะฟาดลงมา