บทที่ 632 เย่เฉินผู้เบาใจ

"สกปรกชะมัด!"

หลินซินอี๋รีบเอามือปิดจมูก ภายในห้องอบอวลไปด้วยกลิ่นเหล้าคละคลุ้ง จนทำให้ประสาทรับกลิ่นของเธอเริ่มด้านชา

ถึงแม้จะไม่ได้กลิ่นแปลกประหลาดอะไร แต่พอได้ยินฉินหลางพูดแบบนั้น เธอก็ยังรู้สึกขยะแขยงขึ้นมาตามสัญชาตญาณ

เธอลุกขึ้นด้วยความเขินอาย ซุกตัวเข้าไปในอ้อมกอดของฉินหลาง พลางเอ่ยอย่างแง่งอน "คราวหน้าอย่าทำอะไรตามใจชอบแบบนี้อีกได้ไหม? ฉันเมาจนสลบไปแล้ว ไม่รู้เรื่องอะไรเลย นึกไม่ออกด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง"

"เมื่อคืนผมก็บอกแล้วว่าคออ่อน คุณนั่นแหละที่เอาแต่ร่วมมือกับเสี่ยวอวี้มอมเหล้าผม แล้วตอนนี้กลับมาโทษผมเนี่ยนะ?"