บทที่ 634 ฉินหลางกลับเมืองหลวง เทียนเผยมาต้อนรับ

"ท่านหลงซ่วย ถึงยังไงนั่นก็คือพ่อบ้านของตระกูลฉินนะ อย่าเห็นว่าเขาเอาแต่ยิ้มแย้ม แท้จริงแล้วเจ้านี่เจ้าเล่ห์เพทุบายยิ่งกว่าใคร ทั่วทั้งเมืองหลวง แม้แต่พวกตระกูลเศรษฐีใหญ่โต ก็ยังต้องเกรงใจพ่อบ้านเฒ่าของตระกูลฉินคนนี้ ท่าน... ท่านไม่ควรฆ่าจ้าวเหยียนต่อหน้าเขาเลยจริงๆ นี่มันเป็นการตั้งตนเป็นศัตรูกับตระกูลฉินชัดๆ!"

หลงจวีมีสีหน้าขมขื่น ทนความอึดอัดในใจไม่ไหวอีกต่อไป จึงโพล่งคำพูดที่ไม่ยอมรับออกมา

เย่เฉินเงยหน้าขึ้น ปรายตามองแวบหนึ่ง "นายหมายความว่า พอตระกูลฉินมาขอคน ฉันก็ต้องปล่อยจ้าวเหยียนไปงั้นเหรอ?

ฆ่าช้าฆ่าเร็ว มันต่างกันตรงไหน?

อย่าว่าแต่จ้าวเหยียนคนเดียวเลย ต่อให้เป็นตระกูลจ้าวทั้งตระกูล ก็ต้องล่มสลาย!