บทที่ 642 ความคิดเห็นที่แตกต่างระหว่างปู่กับหลาน

"พ่อคะ เสี่ยวหลางกลับมาแล้วค่ะ"

หนานกงหว่านพาลูกชายเดินเข้ามาในห้องโถงเรือนหลัง เมื่อเห็นคุณปู่กำลังนั่งเล่นหมากรุกอยู่กับพ่อบ้านเฒ่า ก็เอ่ยปากขึ้นด้วยความดีใจจนปิดไม่มิด

การที่ลูกชายกลับบ้าน ก็เหมือนกับการเฉลิมฉลองเทศกาลปีใหม่ก็ไม่ปาน

คุณปู่อายุมากแล้ว เส้นผมหงอกขาว ใบหน้าซูบผอม นั่งอยู่บนเก้าอี้ ท่อนแขนที่กำลังหยิบหมากสีดำดูคล้ายกับกิ่งไม้แห้งกรัง เหลือเพียงหนังหุ้มกระดูกเท่านั้น

เขาเงยหน้าขึ้น สายตาจับจ้องไปที่ฉินหลาง แววตาที่ฝ้าฟางพลันกลับมาสว่างไสวในชั่วพริบตา แต่เพียงไม่นาน ก็กลับมาหม่นหมองลงอีกครั้ง แล้วเบือนสายตากลับไปมองกระดานหมากรุกตามเดิม