บทที่ 648 หลิวหลีเข้าคฤหาสน์ตระกูลฉิน

ขบวนรถแล่นจากไป

จูหมิงหยุดยืนมองแผ่นหลังของขบวนรถที่ค่อยๆ หายลับไป พลางขมวดคิ้วแน่น

เขารู้อยู่แล้วว่าตาแก่ฉินเจิ้นไม่ใช่คนที่ใครจะไปแหย่ได้ง่ายๆ

แต่คิดไม่ถึงเลยว่า อีกฝ่ายจะทำเรื่องราวได้เด็ดขาดถึงเพียงนี้!

ต่อหน้าบรรดาผู้คุ้มกัน การแสดงความขอบคุณกลับกลายเป็นการโยนความผิดให้กับสองแม่ลูกผู้คุ้มกันเฉียนว่าไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ