บทที่ 667 นายหญิงน้อยแห่งตระกูลฉิน

หลิวหลีถือกระบี่ยาว กระโปรงสีฟ้าพลิ้วไหว ทุกท่วงท่าคือกระบวนท่าสังหาร ราวกับเซียนหญิงจุติลงมาบนโลกมนุษย์ ทุกหนแห่งที่นางพาดผ่าน จะมีผลึกน้ำแข็งสีฟ้าครามจับตัวแข็ง

โมเลกุลของน้ำในอากาศควบแน่นกลายเป็นผลึก เมื่อสะท้อนกับแสงแดด ก็เปล่งประกายระยิบระยับงดงาม

เพียงพริบตา นางก็มาถึงตรงหน้าเย่เฉิน ปลายกระบี่จ่อตรงไปที่หัวใจของเขา

เย่เฉินหน้าถอดสี ถอยร่นอย่างบ้าคลั่ง ฝุ่นใต้ฝ่าเท้าตลบอบอวล นัยน์ตาของเขาเต็มไปด้วยความหวาดผวา

เขาถอยร่นไปไกลนับสิบเมตร จ้องมองไปยังทิศทางของหลิวหลี ภายในใจปั่นป่วนราวกับคลื่นลมพายุ ไม่อาจสงบลงได้