บทที่ 716 หลวงจีนน้อยรูปงาม

ตึก! ตึก! ตึก!

ภายนอกศาลเจ้าอันว่างเปล่า มีหมอกดำหนาทึบปกคลุม ดวงตาหลายคู่ที่สาดแสงสีเขียวอมฟ้าเย็นเยียบ จ้องเขม็งมาที่ซูเสี่ยวเสี่ยวและพวกทั้งสี่คนอย่างไม่วางตา แฝงไปด้วยความตะกละตะกลามอย่างเห็นได้ชัด

แต่ดูเหมือนพวกมันจะหวาดหวั่นอะไรบางอย่าง จึงไม่กล้าก้าวล้ำเข้ามาในอาณาเขตของศาลเจ้า

และในตอนนั้นเอง ภายในศาลเจ้าก็มีเสียงฝีเท้าดังก้องกังวานขึ้นมา

ท่ามกลางสายตาของหญิงสาวทั้งสี่ หลวงจีนน้อยรูปงามในชุดจีวรสีเทาสวมรองเท้าเกี๊ยะไม้ เดินออกมาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มอบอุ่น เขาโค้งคำนับก่อน จากนั้นจึงเอ่ยปากอย่างสุภาพนอบน้อม "ประสีกาทั้งสี่ อุตส่าห์เดินทางมาแต่ไกล อาตมารู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่ง วิญญาณอาฆาตด้านนอกศาลเจ้านั่น คงจะสร้างความเดือดร้อนให้ประสีกาทั้งสี่ไม่น้อย แต่โปรดวางใจเถอะ มีอาตมาอยู่ที่นี่ วิญญาณอาฆาตพวกนั้นไม่กล้าก้าวล้ำเข้ามาในอาณาเขตของศาลเจ้าเด็ดขาด