บทที่ 742 โลลิสายดาร์กเครื่องมือสังหาร

ขณะที่เดินไปห้องอาหาร เหอจื่อชุนเซิ่งก็สัมผัสได้ถึงสายตาของคนรอบข้างที่จ้องมองมาที่นาง ราวกับมีจิตสังหารแฝงอยู่จางๆ

ความรู้สึกนี้ทำให้นางรู้สึกอึดอัดมาก อยากจะลงมือฆ่าพวกคนแปลกหน้าพวกนี้ให้สิ้นซาก

แต่ในหัวกลับมีนิทานที่ฉินหลางเล่าให้ฟังวนเวียนอยู่

นางปรายตามองคนทั้งสามที่เดินนำอยู่ข้างหน้า ก่อนจะก้มหน้างุด ทำเป็นไม่ได้ยินเสียงรอบข้าง

"นางเป็นอะไรไปน่ะ? ทำตัวแปลกๆ เหมือนเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลย นี่ก็ผ่านมาตั้งคืนนึงแล้ว ยังไม่กลับมาเป็นปกติอีกเหรอ?