บทที่ 745 โลลิสายดาร์กผู้รับไม่ได้กับการถูกแย่งคนรัก

รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง

การแต่งนิทาน ก็ต้องอิงจากความจริงด้วย ถึงจะได้ผลลัพธ์ที่เหนือความคาดหมาย

อย่างเช่น บัวหิมะพันปีจากภูเขาเทียนซาน ที่เขาเห็นเป็นแค่ผักกาดขาวไร้ค่า แต่ในใจของโลลิสายดาร์ก กลับกลายเป็นยาศักดิ์สิทธิ์ที่ประเมินค่าไม่ได้

ทำให้นางรู้สึกซาบซึ้งใจอย่างบอกไม่ถูก จนเผลอขยับเข้ามานั่งใกล้ๆ โดยไม่รู้ตัว ไม่ได้ทำตัวห่างเหินเหมือนตอนแรกแล้ว

คราวนี้โลลิสายดาร์กไม่ได้ระแวดระวังเหมือนเมื่อก่อน นางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า "ข้าไปที่บ้านร้างหลังหนึ่งมา เอาของกินไปให้แมวตัวใหญ่ แล้วก็บังเอิญไปเจอคนซากุระสองคนกับไอ้หัวโล้นคนนึงมาหาเรื่อง ก็เลยสู้กับไอ้หัวโล้นนั่น ไอ้หัวโล้นกลัวข้าจะฆ่าคนซากุระ ก็เลยพาสองคนนั้นหนีไป"