บทที่ 780 ดึงตัวหลวงจีนน้อยโส่วอี?

ขุนนางเก่าแก่เบิกตากว้างจนแทบถลน ชี้หน้าไปทางสือหยวนหวนน่าย ภายในลำคอเปล่งเสียงดังครอกครากราวกับมีฟองอากาศปุดๆ

ยังไม่ทันได้แผดเสียงร้องคำราม ร่างก็ล้มฟาดลงกองกับพื้น ตายตาไม่หลับ

จนกระทั่งวินาทีสุดท้ายก่อนสิ้นใจ นัยน์ตาของเขาก็ยังคงเบิกโพลงจ้องเขม็งขึ้นไปด้านบน

ซี๊ด...

เหล่าข้าราชบริพารทั้งหลายเมื่อเห็นฉากนี้ ต่างก็สูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความหนาวเหน็บ ราวกับมีกระแสความเย็นเยียบแล่นพล่านจากกระดูกก้นกบขึ้นไปถึงกลางกระหม่อม จนอดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้านไปทั้งตัว