ตอนที่ 820 สถานการณ์กลืนไม่เข้าคายไม่ออกของโฉวจิ่วเอ๋อร์

ฟางชุนหย่าตีหน้าขรึม เอ่ยด้วยความโมโหว่า "จิ่วเอ๋อร์ มีลูกสาวที่ไหนเขาพูดจาถากถางพ่อตัวเองแบบนี้บ้าง? ศาสตราจารย์โจวเป็นเพื่อนของลูก พ่อของลูกอุตส่าห์เอาไวน์แดงที่ตัวเองยังตัดใจกินไม่ลงออกมาต้อนรับ ลูกไม่รู้สึกดีใจก็แล้วไปเถอะ ทำไมยังต้องไปถากถางเขาอีก? ต่อให้มันจะเป็นเรื่องจริง ลูกก็ควรจะไปพูดกันลับหลังสิ ปล่อยให้พ่อของลูกที่เป็นผู้ชายหยาบกระด้างต้องมาเสียหน้าต่อหน้าศาสตราจารย์โจวแบบนี้ ลูกไม่รู้สึกขายหน้า แต่แม่ขายหน้านะ!"

เดิมทีภายในใจของโฉวหลงกำลังแอบรู้สึกกระหยิ่มยิ้มย่อง การที่ภรรยาของตัวเองออกโรงปกป้องศักดิ์ศรีของคนเป็นเจ้าบ้านต่อหน้าแขกเช่นนี้ ทำให้เขารู้สึกดีเป็นอย่างมาก แต่พอฟังไปฟังมา น้ำเสียงกลับเปลี่ยนไปกะทันหัน ทำให้คิ้วของเขาอดไม่ได้ที่จะขมวดเข้าหากัน หมายความว่าอย่างไร? การพูดถึงเขาที่เป็นหัวหน้าครอบครัว มันเป็นเรื่องที่น่าขายหน้ามากอย่างนั้นหรือ? หัวหน้าครอบครัวอย่างเขา หรือว่าจะเป็นเพียงผู้ชายหยาบกระด้างที่รู้แต่เรื่องตีรันฟันแทงเหมือนอย่างที่ลูกสาวพูดจริงๆ?

โฉวหลงคิดหน้าคิดหลังอยู่นาน ก็หาข้ออ้างมาโต้แย้งไม่ได้ จึงเปลี่ยนเรื่องคุยทันที "ไวน์ขวดนี้ เดิมทีกะจะเก็บไว้เปิดตอนที่เสี่ยวฉินมากินข้าวที่บ้าน แต่เจ้านั่นดันผลุบๆ โผล่ๆ หาตัวจับยากเสียเหลือเกิน"

พูดพลางเขาก็หันกลับไปมองที่ประตูแวบหนึ่ง เมื่อเห็นว่าไม่มีเงาร่างอันคุ้นเคยนั้น ถึงได้เอ่ยด้วยความหวาดระแวงอยู่บ้างว่า "ไอ้หมอนั่นไปมาไร้ร่องรอย อยากจะเจอหน้าสักครั้งยังยากยิ่งกว่าปีนขึ้นสวรรค์ งานเลี้ยงครอบครัวครั้งนี้ก็ไม่เห็นแม้แต่เงา เอาเป็นว่าพวกเราเปิดกินกันเองนี่แหละ ไม่จำเป็นต้องไว้หน้ามันหรอก!"