ตอนที่ 823 นักรบรักแท้ไร้เทียมทาน

"ข้า..."     โฉวหลงอึกอักคล้ายอยากจะพูดแต่ก็หยุดไป     ต่อหน้าลูกสาว เรื่องบางเรื่องเขาก็ไม่สะดวกที่จะพูดออกมา     เขาเป็นอะไรไปงั้นหรือ?     สมัยหนุ่มๆ เขาทั้งกล้าลุยกล้าฆ่าฟัน พอตอนนี้อายุมากขึ้น ก็ย่อมไม่แข็งแกร่งเหมือนตอนหนุ่มๆ มันไม่ใช่เรื่องปกติหรอกหรือ?     สภาพร่างกายที่ถดถอยลงตามอายุที่เพิ่มขึ้น มันไม่สมเหตุสมผลหรืออย่างไร?     จะให้แข็งปั๋งอยู่ตลอดเวลาได้อย่างไรกัน?

"กินข้าวของพ่อไปเถอะ!"     ฟางชุนหย่าคีบสเต็กเนื้อชิ้นหนึ่งยัดใส่ปากสามีตัวเองอย่างไม่สบอารมณ์ หมายจะอุดปากเขาไว้     การมาพูดถึงเรื่องน่าสะเทือนใจพวกนี้ต่อหน้าโจวเจ๋อชิง สมองของเขามันกลวงเหมือนท่อนไม้หรืออย่างไร

ฉินหลางยิ้มเจื่อนมองดูพ่อตาและแม่ยายกำมะลอที่กำลังวุ่นวายใส่กัน เขาส่ายหน้าอย่างจนใจ ก่อนจะหันไปมองโจวเจ๋อชิงด้วยสายตาที่อ่อนโยน     โจวเจ๋อชิงส่ายหน้าเบาๆ "ข้าไม่เป็นไรหรอก เรื่องพวกนี้มันผ่านไปหมดแล้ว อีกอย่างตอนนี้ข้ากับตระกูลโจวก็ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก การได้ยินคนพูดจาต่อว่าพวกเขา ข้าก็เต็มใจฟัง"     ฉินหลางไม่ได้เอ่ยอะไร เขาเพียงแค่ยื่นมือออกไปบีบมือของโจวเจ๋อชิงเบาๆ

ศาสตราจารย์สาวผู้เลอโฉมและเพียบพร้อมไปด้วยสติปัญญาผู้นี้ก็เป็นเช่นนี้แหละ ไม่ว่าจะมีความเจ็บช้ำน้ำใจหรือความขมขื่นใดๆ นางก็มักจะกลืนมันลงไปเพียงลำพัง ไม่เคยเปิดเผยให้ใครรู้     เรื่องบางเรื่อง เขาก็ไม่ค่อยสะดวกที่จะเข้าไปจัดการ     คนตระกูลโจวที่สมควรเข้าไปนอนในคุกก็เข้าไปหมดแล้ว ส่วนตาเฒ่านั่นก็ล้มหมอนนอนเสื่อ มีชีวิตอยู่ก็ทรมานยิ่งกว่าตายเสียอีก     ส่วนพ่อจอมขี้ขลาดของโจวเจ๋อชิงน่ะหรือ?     ฉินหลางจะลงมือก็ใช่ที่ จะไม่ลงมือก็ใช่ที่     ทำได้เพียงปล่อยให้กาลเวลาช่วยเยียวยา ให้โจวเจ๋อชิงค่อยๆ ลืมเลือนทุกสิ่งทุกอย่างเกี่ยวกับตระกูลโจวไปเอง