ตอนที่ 900 น่านน่านผู้ทุกข์ใจแสนสาหัส

"ท่านอาจารย์ ท่านอย่าร้องไห้เลยนะ? พี่ชายไม่มีทางทิ้งท่านอาจารย์ และก็ไม่มีทางทิ้งน่านน่านด้วย"

เมื่อแม่หนูน้อยเห็นท่านอาจารย์ผู้เยือกเย็นมาตลอดมีคราบน้ำตาเปรอะเปื้อนบนแก้ม ก็พลันลุกลี้ลุกลน รีบก้าวเข้าไปหา ใช้มือน้อยๆ อวบอูมช่วยเช็ดน้ำตาให้อย่างรวดเร็ว

เมื่อรู้สึกว่ายังแผ่วเบาไม่พอ หล่อนจึงตั้งใจยื่นหน้าเข้าไป เขย่งปลายเท้า หอมแก้มหลิวหลีไปฟอดหนึ่ง

นี่เป็นครั้งแรกที่หล่อนได้เห็นสีหน้าสิ้นหวังเช่นนี้ของท่านอาจารย์ นอกจากจะปวดใจแล้ว ความรู้สึกที่มากกว่านั้นคือความหวาดกลัว