ตอนที่ 969 ละอายใจเมื่อเทียบเคียง

ฉู่หยวนที่กำลังมีอารมณ์พลุ่งพล่านในใจ ไม่ได้สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงบนสีหน้าของขุนนางหญิงเลยแม้แต่น้อย ในใจของเขายามนี้มีเพียงความยึดมั่นเดียวเท่านั้น

นั่นคือการเกลี้ยกล่อมเสด็จแม่ ไม่ให้ไปถือสาท่านอาจารย์

เขาไม่อยากให้ท่านอาจารย์ที่ตนเคารพรักที่สุดและเสด็จแม่ต้องแยกทางกัน ต่อให้ต้องตื๊อจนถึงที่สุด เขาก็ยอม

ฉู่หยวนสูดลมหายใจเข้าลึก คุกเข่าอยู่บนพื้นพลางเงยหน้าขึ้น เอ่ยเสียงดังฟังชัด "ในเมื่อบูรพกษัตริย์ของแคว้นฉู่สามารถทำเรื่องเช่นนี้ได้ ทำไมถึงพูดไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ?