ตอนที่ 63 โนเนมแต่เล่นใหญ่

วันต่อมา

เสิ่นจี้ซิงรีบเดินทางมาถึงสนามบินแต่เช้าตรู่ เที่ยวบินเจ็ดโมงครึ่งบินจากไห่เฉิงสู่ปักกิ่ง ช่วงสองสามวันนี้ถือว่าเขาได้สัมผัสกับตารางงานนรกแตกแบบศิลปินแถวหน้าที่ต้องวิ่งรอกไม่หยุดหย่อนเข้าให้แล้ว

9 ธ.ค. (ถ่ายภาพปกอัลบั้ม)

9 ธ.ค. (เวทีการแสดงรอบสองออกอากาศ)

10 ธ.ค. (ซ้อมใหญ่คอนเสิร์ต 12.12 ของแบล็กแคต)

11 ธ.ค. (คอนเสิร์ต 12.12 ของแบล็กแคต)

12 ธ.ค. (เลือกเพลงสำหรับเวทีการแสดงรอบสาม)

12-23 ธ.ค. (ซ้อมเวทีการแสดงรอบสาม)

24 ธ.ค. (แสดงบนเวทีการแสดงรอบสาม)

เนื่องจากตารางงานของเสิ่นจี้ซิงแน่นขนัด ช่วงเช้าบินไปปักกิ่ง ตกค่ำก็ต้องบินกลับไห่เฉิง การถ่ายภาพปกอัลบั้มให้อูซฺวินอีจึงมีเวลาเผื่อไว้แค่ช่วงบ่ายเพียงช่วงเดียวเท่านั้น

เรื่องนี้ทำเอาคู่สัญญาอย่างอูซฺวินอีทั้งขำทั้งเจ็บใจ เวลาสั้นก็ว่าไปอย่าง แต่นี่เขาระดับศิลปินแถวหน้าตัวท็อป ยังต้องยอมเคลียร์คิวว่างเพื่อเปิดทางให้คนโนเนมอย่างเสิ่นจี้ซิงอีก

ต้องรู้ไว้ด้วยว่า นับตั้งแต่เขาคว้ารางวัลนักแสดงนำชายยอดเยี่ยมจากเวทีรางวัลมังกรทองมาได้ ไม่ว่าใครในวงการบันเทิงที่มาติดต่อขอร่วมงาน ต่างก็ต้องปรับคิวตามเขาทั้งนั้น

นี่เป็นครั้งแรกเลย

ในแวดวงผลประโยชน์ ใคร "ดัง" กว่า คนนั้นคือกฎ

การจะดังหรือไม่ดัง มีระดับชั้นในวงการสูงแค่ไหน นั่นคือสิ่งที่สำคัญที่สุด

ยังดีที่ตลอดทั้งเดือนนี้เขาอยู่ในช่วงพักร้อน ไม่อย่างนั้นความร่วมมือในครั้งนี้คงมีอันต้องล่มไปแล้ว

เสิ่นจี้ซิงคราวนี้ เรียกว่าโนเนมแต่เล่นใหญ่เข้าให้แล้วจริง ๆ

*

การเดินทางใช้เวลาสองชั่วโมงสิบห้านาที

ลงจากเครื่องบิน

"อาจารย์อู! ทำไมคุณถึงมารับด้วยตัวเองล่ะครับเนี่ย" เสิ่นจี้ซิงเอ่ยทักทายอูซฺวินอีที่แต่งตัวมิดชิดตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความนอบน้อมถ่อมตน ทว่าไม่อ่อนข้อจนเกินงาม

"ไม่เป็นไรหรอก"

"ช่วงนี้ฉันว่างอยู่พอดี"

"นายเป็นเด็กใหม่ กลัวว่าจะไม่ชินน่ะ"

"ถือโอกาสมารับตาแก่อย่างฟู่หางด้วย"

อูซฺวินอีชะเง้อคอ มองข้ามไหล่เสิ่นจี้ซิงไปด้วยความคาดหวังเต็มเปี่ยม ทว่ากลับเห็นเพียงฟู่หางท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ กับความสูงหนึ่งร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตร ยืนยิ้มแป้นอยู่ข้างหลัง

"..." อูซฺวินอีหมดคำจะพูด

"ไง! เสี่ยวอู!" ฟู่หางเอ่ยทักทายอย่างตื่นเต้น

อูซฺวินอีหยิบแว่นกันแดดขึ้นมาสวม กลอกตาขึ้นฟ้าหนึ่งทีแล้วเดินหนีไปอย่างเอือมระอา

วันนี้ที่เขาอุตส่าห์ถ่อมาถึงสนามบินเพื่อรับเสิ่นจี้ซิง ไม่ใช่เพราะว่างจนไม่มีอะไรทำหรอกนะ แต่เพื่อมาเจอหน้าเจ้าของสถานีแฟนคลับระดับตำนานคนนั้นต่างหาก

ผู้หญิงที่ใช้แสงและเงาได้ถึงขีดสุดคนนั้น

เขาอุตส่าห์ค้นหาข้อมูลในอินเทอร์เน็ตมาเป็นพิเศษ จี๋ซิงรู่โจ้วไม่เคยพลาดตารางงานไหนของเสิ่นจี้ซิงเลยสักครั้ง ไม่นึกเลยว่าคราวนี้กลับ...ไม่มา

"เสี่ยวซิง! คนทำสถานีแฟนคลับของนายคนนั้นล่ะ วันนี้ทำไมไม่มาเหรอ" หลังจากอูซฺวินอีพาเสิ่นจี้ซิงขึ้นรถตู้ส่วนตัวแล้ว เขาก็เอ่ยถามเลียบ ๆ เคียง ๆ ขึ้นมา

"พี่จี๋ซิงเหรอครับ"

"ดูเหมือนเธอจะไม่ค่อยตามไฟลต์บินเท่าไรครับ"

"อาจจะเป็นเพราะว่าตามไฟลต์บินมันเหนื่อยเกินไปมั้งครับ"

"อีกอย่าง นี่ก็ไม่น่าจะใช่ตารางงานเปิดด้วยนี่ครับ..."

เสิ่นจี้ซิงนั่งตัวตรงอยู่บนเบาะหนังด้านหลังราวกับเด็กดี ดูเกร็งอยู่ไม่น้อย

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้นั่งรถตู้หรูหราขนาดนี้ แต่เมื่ออูซฺวินอีเอ่ยถาม เขาก็ตอบกลับไปตามความจริง

"อูซฺวินอี นายอย่าได้คิดวางแผนอะไรตุกติกเชียวนะ"

"เงินเก็บนายขนาดนั้น เผลอ ๆ ยังไม่เท่าเศษเงินในบัญชีบ้านเขาเลยมั้ง"

ฟู่หางมองปราดเดียวก็ทะลุปรุโปร่งถึงความคิดของอูซฺวินอี หมอนี่คิดจะดึงตัวเจ้าของสถานีแฟนคลับไปอีกตามเคย

ยังไงเสียเสิ่นจี้ซิงก็เป็นคนที่เขาพาตัวมา เขาย่อมต้องออกโรงปกป้องอยู่แล้ว

อูซฺวินอีจะไม่มีตากล้องอย่างจี๋ซิงรู่โจ้วก็ได้ แต่เสิ่นจี้ซิงในตอนนี้จะขาดสถานีแฟนคลับอย่างจี๋ซิงรู่โจ้วไปไม่ได้เด็ดขาด หากจี๋ซิงรู่โจ้วเลิกตามเมื่อไร ด้อมแฟนคลับของเสิ่นจี้ซิงคงพังทลายลงในเวลาอันรวดเร็วอย่างแน่นอน

"ฉันกำลังจะพาจี๋ซิงรู่โจ้วไปสู่เวทีที่ใหญ่กว่าต่างหาก"

"มาอยู่ที่สตูดิโอส่วนตัวของฉัน เธอถึงจะได้แสดงฝีมือออกมาอย่างเต็มที่"

อูซฺวินอีไม่ยอมแพ้ เถียงกลับอย่างปากแข็ง

"อาจารย์อูครับ"

"พี่จี๋ซิง ต่อให้ไม่มีเวที"

"เธอก็เปล่งประกายมากพออยู่แล้วครับ"

เสิ่นจี้ซิงเริ่มเข้าใจความหมายขึ้นมาบ้าง จึงเอ่ยแย้งกลับไปอย่างจริงใจ

อูซฺวินอี "..." ใครเป็นอาจารย์นายกัน

อยากจะถีบไอ้เด็กปากร้ายนี่ลงจากรถไปจริง ๆ

ฟู่หางคิดในใจ ทำได้ดีมาก! ทำได้ดีมากจริง ๆ!

*

ทางด้านเสิ่นจี้เยฺว่ที่หายหน้าไปนั้น แน่นอนว่า...

...นอนตื่นสาย

เมื่อคืนเธอมัวแต่อยู่ดึกตัดต่อวิดีโอการแสดงรอบสอง กว่าจะได้ล้มตัวลงนอนก็ปาเข้าไปค่อนคืนแล้ว

"ตื้ด ตื้ด ตื้ด..."

เสียงกริ่งโทรศัพท์ดังขึ้น ปลุกเสิ่นจี้เยฺว่ที่กำลังหลับสนิทให้สะดุ้งตื่น

"ฮัลโหล เจ้านายเหรอคะ"

"ผมโทรมาปลุกคุณหรือเปล่าครับ"

"ถ้างั้นเดี๋ยวผมค่อยโทรมาใหม่ทีหลังดีกว่าครับ"

ปลายสายมีเสียงทุ้มสุขุมของหวังฉี่ชวนดังขึ้น

"เปล่าค่ะ มีอะไรพูดมาได้เลย"

เสิ่นจี้เยฺว่หลับตาพลางใช้นิ้วมือกดคลึงขมับ อาการปวดหัวรุนแรงมาก

การนอนดึกเป็นนิสัยที่ไม่ดีเอาเสียเลย

"ใบอนุญาตประกอบกิจการของสตูดิโอได้มาแล้วครับ แล้วก็คุณหลี่ซูหลี่เริ่มเข้ามาทำงานแล้วด้วย ไม่ทราบว่าคุณอยากจะแวะมาดูหน่อยไหมครับ" หวังฉี่ชวนเอ่ย

"อีกอย่าง รายละเอียดเรื่องการตกแต่งและการจัดการที่ประณีตกว่านี้ คงต้องให้คุณมาตัดสินใจด้วยตัวเองครับ"

"ได้สิคะ! เดี๋ยวคุณส่งที่อยู่มาให้ฉันนะ"

"ช่วงบ่ายฉันจะเข้าไปค่ะ"

เสิ่นจี้เยฺว่ใช้ข้อมือยันขอบเตียง พยุงตัวลุกขึ้นมานั่ง

ยิ่งนอนต่อก็ยิ่งปวดหัว สู้ถือโอกาสที่ตื่นแล้วลุกเลยจะดีกว่า ไม่อย่างนั้นคงปล่อยให้เวลาเสียเปล่าไปทั้งวัน

อีกอย่าง ตั้งแต่เปิดสตูดิโอมาตั้งนาน เธอยังไม่เคยแวะไปแบบเป็นทางการเลยสักครั้ง ยังไงเธอก็เป็นบอสใหญ่เบื้องหลัง ควรต้องไปปรากฏตัวให้เห็นหน้าค่าตาบ้าง

จัดการล้างหน้าแปรงฟัน เปลี่ยนเสื้อผ้า ใส่เสื้อนวม สวมหมวก พร้อมลุยเต็มยศ

เตรียมตัวเสร็จเรียบร้อย เสิ่นจี้เยฺว่เหลือบมองเวลา 11 โมง 23 นาที

เธอโทรหาแผนกต้อนรับ สั่งอาหารโรงแรมให้ขึ้นมาส่งก่อน จากนั้นก็นัดจองรถไว้ช่วงเวลาประมาณบ่ายโมง

*

เขตจิ้งฮุ่ย เมืองไห่เฉิง อาคารไหลเถิง

หวังฉี่ชวนพอรู้ว่าเสิ่นจี้เยฺว่ออกเดินทางแล้ว ก็ลงมารอรับเธออยู่ที่ชั้นล่าง

"เจ้านายครับ เชิญตามผมขึ้นไปด้านบนได้เลยครับ" หวังฉี่ชวนเอ่ยด้วยท่าทางจริงจังเป็นงานเป็นการ พอบวกกับใบหน้าที่ดูซื่อตรงเกินไปของเขาแล้ว มันเลยยิ่งดูเกร็งแปลกๆ เข้าไปใหญ่

"ค่ะ"

เสิ่นจี้เยฺว่ยืนอยู่ในลิฟต์ มองดูตัวเลขบอกชั้นที่ค่อยๆ เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ในใจกลับรู้สึกประหม่าขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เฮ้อ! นี่เป็นการเจอหน้าหลวนเฉียงกับหลี่ซูหลี่ครั้งแรกเลยนะ!

"ติ๊ง! ถึงชั้น 28 แล้วค่ะ"

ประตูลิฟต์เปิดออก

สตูดิโอจู๋เยฺว่โปรเจกต์ ทั้งการตกแต่งและอุปกรณ์สำนักงานในตอนนี้ยังถือว่าเรียบง่ายมาก แต่ก็พอมองออกว่าหวังฉี่ชวนลงแรงไปไม่น้อย สิ่งที่จำเป็นต้องมีก็มีครบหมด

"สวัสดีค่ะเจ้านาย" หลวนเฉียงสวมแว่นตากรอบดำหนาเตอะ ยืนอยู่หลังจอคอมพิวเตอร์ เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเบาๆ

"สวัสดีค่ะ สวัสดีค่ะ" เสิ่นจี้เยฺว่พยักหน้ารับอย่างเก้ๆ กังๆ บรรยากาศการพบกันครั้งแรกน่ากระอักกระอ่วนอยู่แล้ว ยิ่งคนประเภทเก็บตัวสองคนมาเจอกัน มันยิ่งทวีความเดดแอร์ขึ้นไปอีก

"เจ้านาย! ว้าว! ที่แท้ก็เป็นสาวสวยนี่เอง!" หลี่ซูหลี่ถือแก้วกาแฟใบหนึ่งเดินออกมาจากห้องชงชา พลางยืนพิงขอบประตูอย่างไม่ใส่ใจนัก

รูปลักษณ์ภายนอกของหลี่ซูหลี่ตรงกับภาพจำที่เสิ่นจี้เยฺว่มีต่อโปรดิวเซอร์เพลงเป๊ะๆ ผมยาว ชุดแฟชั่น รองเท้าหุ้มข้อ ย้อมผมสีสันจัดจ้าน ให้ความรู้สึกเหมือนพร้อมจะเปิดโหมดฮิปฮอปแร็ปสดได้ทุกวินาที

ทว่า เครื่องหน้าของหลี่ซูหลี่กลับจัดว่าหล่อเหลาเอาการทีเดียว

"สวัสดีค่ะ" เสิ่นจี้เยฺว่โบกมือทักทายอย่างเก้ๆ กังๆ อีกรอบ

เฮ้อ ดูท่าการจะเป็นเจ้านายที่ได้มาตรฐาน เธอยังมีเส้นทางต้องเรียนรู้อีกยาวไกล...

"เจ้านายครับ ตอนนี้ยังไม่ได้เริ่มงานอย่างเป็นทางการ...ห้องทำเพลงยังอยู่ระหว่าง..." หวังฉี่ชวนเห็นว่าเสิ่นจี้เยฺว่ดูอึดอัด จึงช่วยคลี่คลายสถานการณ์ให้อย่างใส่ใจ พร้อมกับเอ่ยแนะนำผลงานและความคืบหน้าในช่วงที่ผ่านมาไปด้วย

เสิ่นจี้เยฺว่พยักหน้ารับเบาๆ

พูดคุยเรื่อยเปื่อยตอบรับไปทีละคำสองคำ

อารมณ์ที่ตึงเครียดก็ค่อยๆ ผ่อนคลายลง

"เรื่องที่เคยรายงานคุณไปคราวก่อน ตอนนี้หลวนเฉียงได้เซ็นสัญญานิยายกับทางหงเฉียเสี่ยวซัวแล้วเรื่องหนึ่งครับ ปัจจุบันอัปเดตไปแล้วสี่หมื่นตัวอักษร แถมกระแสตอบรับก็ถือว่าไม่เลวเลยครับ"