ตอนที่ 68 ซัพพอร์ตกลับ

ในช่วงครึ่งหลังของค่ำคืน เสิ่นจี้เยฺว่คอยช่วยอาสาสมัครของบ้านเบสแจกจ่ายสิ่งของ ขนย้ายเสบียง และจัดการกับเรื่องฉุกเฉินต่าง ๆ

"พี่จี๋ซิงคะ ให้พี่ค่ะ"

ซิงซือคนหนึ่งหลังจากรับน้ำขิงอุ่น ๆ ที่เสิ่นจี้เยฺว่ยื่นให้ไปแล้ว ก็ล้วงเอาเข็มกลัดตัวการ์ตูนเสิ่นจี้ซิงไซซ์มินิออกมาจากอกเสื้อ

"อันนี้เป็นของเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่หนูทำเอง หวังว่าพี่จะชอบนะคะ"

"ขอบคุณนะ"

เสิ่นจี้เยฺว่รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย แต่ก็รับมาด้วยความดีใจมาก

ช่วงเวลาต่อจากนั้น เสิ่นจี้เยฺว่แทบจะได้รับของขวัญชิ้นเล็กชิ้นน้อยที่เอามาป้อนให้เธออย่างไม่ขาดสาย

แม้กระทั่งคุกกี้ที่ซิงซือลงมืออบเอง เธอก็กินไปตั้งหลายชิ้น

พูดกันตามตรง การมาต่อคิวข้ามคืนนั้นหนาวเหน็บจนแทบเสียดกระดูก

แต่ก็เปี่ยมไปด้วยความสุขเช่นกัน

หลังจากง่วนอยู่ชั่วโมงกว่า ในที่สุดก็แจกจ่ายสิ่งของไปจนเกือบครบทั้งหมด

เสิ่นจี้เยฺว่บังคับให้เด็กสาวหลายคนที่อยู่ในช่วงมีประจำเดือนกลับไปพักผ่อนที่โรงแรม ให้แฟนคลับที่เริ่มเป็นหวัดกินยา และเอาผ้าห่มไปเพิ่มให้คนที่ใส่เสื้อผ้ามาน้อยชิ้น

พอจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น

ความง่วงงุนเดิมทีของเสิ่นจี้เยฺว่ก็หายเป็นปลิดทิ้ง ส่วนกู้ฉุนเนี่ยนที่อยู่ข้าง ๆ ยิ่งคึกคักเป็นพิเศษ ดึงตัวซิงซือที่เป็นนักศึกษาสองสามคนมานั่งล้อมวงเล่นไพ่กันในเต็นท์

"เฮ้อ..."

เสิ่นจี้เยฺว่ที่ทนเหงาไม่ไหว ก็เข้าร่วมวงไปด้วยอย่างช่วยไม่ได้

เมืองไห่เฉิงตอนรุ่งสางช่างเหน็บหนาวและเงียบเหงาเหลือเกิน

ใครจะไปคิดว่ากลุ่มเด็กสาวที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน จะมากอดกลุ่มให้ความอบอุ่นแก่กันริมถนนที่ไม่มีใครสนใจ

*

เวลา 17:30 น.

ดาราศิลปินที่จะมาซ้อมทะยอยเดินทางมาถึง รถตู้ส่วนตัวของดาราค่อย ๆ ขับเข้าสู่สตูดิโอถ่ายทำทีละคัน แฟนคลับแต่ละบ้านที่ยืนล้อมอยู่ด้านนอกต่างพากันโบกธงผืนใหญ่ เปิดป้ายไฟแขวนไว้กับรั้วกั้น

"เหยียนล่าง!!!"

"ซูวาน! ซูวาน!"

"เสิ่นจี้ซิง! กรี๊ด! เสิ่นจี้ซิง!"

"WOT! WOT! WOT!"

"เติ้งจิน!!"

"โจวเซียวฉือ! โจวเซียวฉือ!"

แฟนคลับแต่ละบ้านต่างตะโกนส่งเสียงประชันกัน

ท้องถนนด้านนอกสตูดิโอถ่ายทำทั้งหมดสว่างไสวไปด้วยแสงไฟหลากสีสัน

มันคือแสงไฟ และยังเป็นรูปธรรมของความรักอีกด้วย

*

ช่วงค่ำ เวลา 19:14 น.

"เอ๊ะ! นั่นบ้านไหนน่ะ?"

"แท็กซี่เหรอ?"

"บ้านไหนนั่งแท็กซี่มางานกาล่าเนี่ย?"

"ทีมงานไม่มีรถส่งมาเหรอ? ใครจะซอมซ่อขนาดนี้?"

แฟนคลับบ้านอื่นแถวนั้นต่างพากันพูดคุยด้วยความสงสัย เสิ่นจี้เยฺว่ที่เหนื่อยมาทั้งวันเดิมทีก็ง่วงจนแทบจะทนไม่ไหว กำลังฟุบหน้าสัปหงกอยู่บนตัวของกู้ฉุนเนี่ยน

พอได้ยินเสียงคุยของบ้านอื่น

แท็กซี่? มางานกาล่าเนี่ยนะ?

เสิ่นจี้เยฺว่รู้สึกถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ค่อยดีขึ้นมาทันที

ทันทีที่ลืมตาขึ้นแล้วมองตามแนวรถที่วิ่งอยู่

รถแท็กซี่สีน้ำเงินเข้มคันหนึ่งที่มีสติกเกอร์โฆษณาเล็ก ๆ แปะอยู่บนตัวรถ ก็พลันหยุดลงบนถนน

เสิ่นจี้ซิงลดกระจกรถลง แล้วโบกมือทักทายไปยังจุดที่แฟนคลับยืนอยู่

"ผมอยู่นี่ครับ! ผมมาแล้ว!"

"ผมเห็นพวกคุณแล้วนะ!"

เสิ่นจี้ซิงที่หน้าสดและปล่อยผมลงดูน่ารักเรียบร้อยมาก

เขายังใส่แว่นกรอบดำ ดูราวกับย้อนกลับไปในวัยเรียน เหมือนรุ่นพี่ที่แสนสนิทสนม ทำให้ระยะห่างระหว่างแฟนคลับกับดาราหดแคบลงทันตาเห็น

"กรี๊ดดดด! เจ้าหนู!"

"เสิ่นจี้ซิง!"

ซิงซือทุกคนส่งเสียงกรีดร้องสนั่นหวั่นไหว

แฟนคลับบ้านอื่นความจริงแล้วสามารถดูจากป้ายทะเบียนรถตู้ที่ไอดอลของตัวเองนั่งเป็นประจำ เพื่อตัดสินได้ว่าคนในรถคือตัวจริงหรือไม่

แต่แฟนคลับของเสิ่นจี้ซิงทำไม่ได้

พวกเธอไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเขาเลย

แต่กลับคุ้นเคยเป็นอย่างดี

พวกเธอรู้ว่า ขอเพียงเสิ่นจี้ซิงจำพวกเธอได้ เขาจะต้องมีปฏิกิริยาตอบรับแน่นอน

ทุกครั้งที่มีรถขับเข้ามา แฟนคลับของเสิ่นจี้ซิงจะตะโกนสุดเสียงสุดชีวิต กลัวว่าเสิ่นจี้ซิงจะจำพวกเธอไม่ได้แล้วคลาดสายตากันไป

"แกร๊ก"

ประตูรถแท็กซี่เปิดออก เสิ่นจี้ซิงก้าวลงมาจากรถ

ลมหนาวของเมืองไห่เฉิงพัดจนทรงผมที่จัดไว้เสียทรง ชายเสื้อสะบัดไหวไปตามแรงลม แววตาของเสิ่นจี้ซิงทอประกายสดใสแต่ก็แฝงความเหนื่อยล้าเอาไว้ด้วย

"ขอโทษด้วยนะครับ! ทุกคนรอนานเลย!" เสิ่นจี้ซิงลงจากรถแล้วโค้งคำนับเก้าสิบองศาไปทางที่ซิงซือยืนอยู่เพื่อขอโทษ

"ทุกคนลำบากกันแย่เลยครับ!"

โค้งคำนับอีกครั้ง

"ขอบคุณทุกคนมากนะครับ!"

โค้งคำนับเป็นครั้งที่สาม

"กรี๊ดดด! เจ้าหนู! นายไม่ต้องขอโทษนะ!"

"เสิ่นจี้ซิง! ไม่ต้องขอโทษหรอก!"

"ข้างนอกมันหนาว! รีบขึ้นรถไปเถอะ! เสี่ยวซิง! รีบขึ้นรถเร็ว!"

"ขอให้การแสดงราบรื่นนะ!! เสิ่นจี้ซิง!"

ลมหนาวระลอกใหม่พัดกรูเข้ามาอีกครั้ง

ลมหนาวเสียดกระดูกพัดจนเสิ่นจี้ซิงแทบจะโซเซ แว่นกรอบดำบนสันจมูกก็เกือบจะถูกลมพัดปลิว เสิ่นจี้ซิงจึงถอดแว่นตาออกเสียเลย แล้วซึมซับทุกสิ่งทุกอย่างตรงหน้า

ในสายตาของเขา สิ่งที่เห็นคือสีแดงเข้มที่พร่ามัวผืนหนึ่งกับกลุ่มศีรษะของผู้คนที่เบียดเสียดกัน มันสว่างจ้าเหลือเกิน ป้ายไฟแกว่งไหวไปตามแรงลม จุดที่สายรัดไนลอนมัดติดกับรั้วก็ถูกพัดจนส่งเสียงดังกรอบแกรบ

เสียงตะโกนของเหล่าแฟนคลับยังคงดังต่อเนื่อง

ชั่วขณะนั้นเสิ่นจี้ซิงรู้สึกเหม่อลอยไปบ้าง

ทั้งที่ภาพตรงหน้าพร่ามัวไปหมด แต่กลับให้ความรู้สึกสมจริงอย่างน่าตกใจ

ดูสิ ลมเองก็มีรูปร่าง

ความรักก็มีรูปร่างเช่นกัน

*

กระทั่งถูกทีมงานเร่ง เสิ่นจี้ซิงถึงได้ตัดใจเดินจากไปด้วยความอาลัยอาวรณ์

เสิ่นจี้เยฺว่กดปุ่มหยุดการบันทึกวิดีโอ การรีบร้อนออกมาตอนเช้ามืดทำให้ไม่ได้พกอุปกรณ์ระดับมืออาชีพมาด้วย กลายเป็นเรื่องน่าเสียดายในเวลานี้

เธอตัดต่อคลิปอย่างคร่าว ๆ

@จี๋ซิงรู่โจ้ว เสิ่นจี้ซิง:

"รูปร่างของสายลม"

[3.57min/วิดีโอ]

คอมเมนต์ยอดนิยม:

"เป็นสายลมที่ให้ความรู้สึกลิขิตฟ้ามากเลย!"

"พออยู่บนตัวเสิ่นจี้ซิง แม้แต่ลมก็ยังดูงดงามขนาดนี้"

"เบบี๋ใส่เสื้อผ้าน้อยไปหรือเปล่าเนี่ย?"

"ซิงซือที่หน้างานสุดยอดกันจริง ๆ! ในคลิปเสียงตะโกนดังกระหึ่มมากเลย!!!"

"ก้าวไปสู่เวทีที่ใหญ่กว่านี้เถอะนะ! เสิ่นจี้ซิง!"

"เบบี๋ใส่แว่นกรอบดำ คุณพระช่วย! ใจละลายไปหมดแล้ว!"

*

รัตติกาลมาเยือน เป็นดึกสงัดอีกค่ำคืนหนึ่ง

ในสตูดิโอเริ่มมีเสียงดนตรีของเพลงต่าง ๆ ดังแว่วออกมาอย่างต่อเนื่อง การซ้อมใหญ่เริ่มต้นขึ้นแล้ว

"สวัสดีครับแฟนคลับทุกท่าน นี่เป็นของที่คุณเสิ่นจี้ซิงเตรียมไว้ให้ทุกคนนะครับ ชานมร้อนหวานห้าร้อยละ 600 แก้ว แฮมเบอร์เกอร์ 600 ชิ้น แล้วก็แผ่นแปะให้ความอบอุ่นอีก 600 แผ่นครับ"

"รบกวนทุกคนช่วยต่อแถวรับกันอย่างเป็นระเบียบด้วยนะครับ"

ทีมงานของงานกาล่าแบล็กแคตขนยกลังชานมออกมาทีละลัง แล้วส่งมอบให้ถึงมือของแอดมินบ้านเบสที่ประสานงานกันไว้ล่วงหน้า

เสิ่นจี้เยฺว่เองก็ได้รับมาหนึ่งแก้ว

บนป้ายสติกเกอร์ของแก้วชานมอุ่น ๆ ในช่องหมายเหตุมีข้อความเขียนไว้ว่า

"ต้องรักตัวเองก่อนนะ"

"รีบกลับบ้านเร็ว ๆ ล่ะ"