ตอนที่ 77 เดินแบบปู

บ่ายสองโมงตรง

ฟู่หางสะสางตารางงานในต่างประเทศเสร็จก่อนกำหนด พอลงจากเครื่องบินก็รีบตรงดิ่งมายังสถานที่ถ่ายทำทันที

ปัง!

เขาไม่ได้เคาะประตูล่วงหน้า แต่ผลักเปิดประตูห้องซ้อมของเสิ่นจี้ซิงและหวังซฺวี่เหยียนเข้าไปตรง ๆ

"ซ้อมกันอยู่เหรอ"

หวังซฺวี่เหยียนกับเสิ่นจี้ซิงนอนคว่ำอยู่บนพื้นในท่าทางประหลาดพิลึก การบุกเข้ามาอย่างกะทันหันของฟู่หางทำเอาบรรยากาศกระอักกระอ่วนขึ้นมาแวบหนึ่ง

"ผู้กำกับฟู่ กลับมาแล้วเหรอครับ"

"กลับมาเร็วจังเลยครับ"

เสิ่นจี้ซิงเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม

เมื่อเห็นว่าสภาพของเสิ่นจี้ซิงยังดูดีอยู่ อย่างน้อยก็ไม่ได้ให้ความรู้สึกท้อแท้หดหู่ หัวใจของฟู่หางที่แขวนเติ่งมาตั้งแต่ตอนอยู่ต่างประเทศ ในที่สุดก็โล่งอกลงได้เสียที

"ซ้อมเป็นยังไงบ้าง อยากเปลี่ยนกลับไปใช้เพลงจ้งจงจือเหนียนไหม"

ฟู่หางปลดผ้าพันคอออกจากคอ นั่งลงบนเก้าอี้ด้านข้าง แล้วเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง

ระหว่างทางเขาได้รับข่าวแล้วว่าพวกฟู่ซืออวี่ถูกบังคับให้ถอนตัวจากการแข่งขัน

"ฉันกลับมาช้าไปเอง"

"ไม่เป็นไรเลยครับ ผู้กำกับฟู่"

"พวกเราซ้อมกันมาห้าวันแล้ว ตอนนี้ผมค่อนข้างชอบคอนเซปต์ของเวทีนี้มากเลยครับ" เสิ่นจี้ซิงยังคงนอนคว่ำอยู่บนพื้นพลางขยับตัวดุ๊กดิ๊กอย่างแปลกประหลาด

"ชอบจริง ๆ เหรอ ไม่ได้โดนบังคับใช่ไหม" ฟู่หางถามอย่างไม่แน่ใจ

"ชอบจริง ๆ ครับ จริงแท้แน่นอนเลย"

"ผมกับพี่ซฺวี่เหยียนก็เข้าขากันดีมากด้วย ให้พวกเราเต้นให้ดูสักท่อนไหมครับ"

เสิ่นจี้ซิงปีนลุกขึ้นมาจากพื้น

พอไม่มีภาระน่าปวดหัวที่ไร้เหตุผลเหล่านั้น การฝึกซ้อมก็กลายเป็นเรื่องที่สนุกสนานมาก

บางครั้งการเลือกเพื่อนร่วมทีม ก็สำคัญยิ่งกว่าการเลือกเพลงที่จะแสดงบนเวทีเสียอีก

*

[อยากเห็นกล้ามท้องพี่ชาย (23)]

[อาเมี่ยน: ได้รับแจ้งจากทีมประสานงานของรายการแล้วนะ ช่วงบ่ายวันนี้จะมีช่วงที่เด็กฝึกเลิกงานแล้วมาพบปะพูดคุยด้วยล่ะ!!! (โปรยดอกไม้)]

[อาเมี่ยน: เพราะแฟนคลับแต่ละบ้านมีกระแสตอบรับที่รุนแรงมาก ทางนั้นกลัวแฟนคลับจะเป็นห่วง ก็เลยเจาะจงขอให้สถานีแฟนคลับของแต่ละบ้านมาร่วมงานด้วย @ทุกคน]

[โอริโอ: ชิ ๆ ๆ ถนัดนักเรื่องซื้อใจคน วิธีการชั้นต่ำสิ้นดี]

[แมลงสาบสาวพราวเสน่ห์ (เสี่ยวฉุน): นี่มันจงใจชี้เป้าให้พี่จี๋ซิงไปชัด ๆ เลยไม่ใช่เหรอ]

[แมลงสาบสาวพราวเสน่ห์ (เสี่ยวฉุน): (กลอกตา)]

[แมลงสาบสาวพราวเสน่ห์ (เสี่ยวฉุน): @จี้เยฺว่ พี่จี๋ซิง! บ่ายนี้ไปด้วยกันนะ!]

[จี้เยฺว่: โอเค]

เสิ่นจี้เยฺว่ไม่ได้ลังเลเลย ประจวบเหมาะกับที่เธอก็กำลังเป็นห่วงอยู่พอดี

*

ช่วงบ่าย เสิ่นจี้เยฺว่กับกู้ฉุนเนี่ยนเดินทางมาถึงที่ประจำแต่หัววัน ซึ่งก็คือถนนเส้นนอกสถานที่ถ่ายทำนั่นเอง

พวกเธอไม่ได้มาสาย แต่รอบข้างก็มีแฟนคลับของเด็กฝึกบ้านอื่นยืนรอกันอยู่ไม่น้อยแล้ว

ส่วนใหญ่ต่างก็สะพายอุปกรณ์ถ่ายภาพติดตัวมาด้วย

ดูท่าแล้ว บ้านไหนที่สถานีแฟนคลับพอจะปลีกตัวมาได้ ต่างก็พากันมาจนครบ

การรอคอยดำเนินไปไม่นานนัก

เสิ่นจี้ซิงก็เดินเอามือเกาะกำแพงมาจากหัวมุม สภาพของเขาดูประหลาดพิลึกเอาการ ขาทั้งสองข้างราวกับเพิ่งจะหัดควบคุมได้ไม่นาน เดินโยกเยกไปมาราวกับปูตัวหนึ่ง

ตัวเขานั้น เดินปัดไปปัดมาแบบขวางลำ

โชคดีที่ข้างกายมีหวังซฺวี่เหยียนคอยช่วยประคองอยู่ ไม่เช่นนั้นคงทำให้คนอดสงสัยไม่ได้จริง ๆ ว่าเสิ่นจี้ซิงยังเดินไหวอยู่หรือเปล่า

ทว่าพอมีคนคอยประคองไว้แบบนี้ ก็ยิ่งชวนให้รู้สึกว่าเสิ่นจี้ซิงได้รับบาดเจ็บตรงไหนมาหรือเปล่า

กู้ฉุนเนี่ยนและเสิ่นจี้เยฺว่มองดูด้วยความปวดใจ

เด็กคนนี้โดนซ้อมจนขาเป๋ไปแล้วหรือไงกัน

ท่าทางอันแปลกประหลาดนี้ ดึงดูดความสนใจของบรรดาแฟนคลับและสถานีแฟนคลับบ้านอื่นเข้าจนได้

บรรยากาศพลันแข็งค้างขึ้นมาในพริบตา ลานพบปะที่เคยจอแจอึกทึก เงียบกริบลงชั่วขณะเพราะการปรากฏตัวของเสิ่นจี้ซิง

เหมือนตอนเด็ก ๆ ในห้องเรียนเวลาครูไม่อยู่ พอคุยกันเสียงดังไปเรื่อย ๆ จู่ ๆ ความเงียบที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันก็ทำให้คนใจหายวาบที่สุด

เด็กฝึกคนอื่น ๆ ต่างก็พากันจับจ้องไปยังเสิ่นจี้ซิงที่ค่อย ๆ ก้าวเดินมา สายตาเหล่านั้นร้อนแรงเกินไป จนเสิ่นจี้ซิงที่ถูกทุกคนจ้องมองเริ่มรู้สึกขัดเขินขึ้นมาบ้างแล้ว

เสิ่นจี้ซิงที่เป็นคนหน้าแดงง่ายอยู่แล้ว บริเวณลำคอพลันซับสีแดงระเรื่อขึ้นมาทันที สองเท้าจึงยิ่งเร่งจังหวะก้าวให้เร็วขึ้น

มันก็เลย...

ยิ่งดูเหมือนปูเข้าไปใหญ่

"เสิ่นจี้ซิง!"

ท่ามกลางความเงียบงันนี้ เสิ่นจี้เยฺว่เป็นฝ่ายเอ่ยปากตะโกนเรียกขึ้นมาก่อน

เสิ่นจี้ซิงเงยหน้าขึ้น มองตามทิศทางของเสียงไป พอได้เห็นใบหน้าอันคุ้นเคยของเหล่าแฟนคลับ ความกระดากอายก็จางหายไปเล็กน้อย และก้าวเดินได้อย่างกระฉับกระเฉงขึ้น

เมื่อความเงียบถูกทำลายลง บรรยากาศการพบปะระหว่างแฟนคลับบ้านอื่นกับเด็กฝึกจึงค่อยกลับมาเป็นปกติ

ทีมงานที่อยู่ข้าง ๆ เพิ่งจะได้สติขึ้นมา สภาพของเสิ่นจี้ซิงตอนนี้ มันไม่เหมือนกับคนที่เพิ่งโดนกลั่นแกล้งรังแกมาเปี๊ยบเลยหรือไงกัน

ชิบหายแล้ว ถ้าภาพนี้ถูกถ่ายออกไป ไม่รู้ว่าจะถูกกุข่าวลือไปถึงไหนต่อไหนกันแน่ ช่วงเวลาพบปะตอนเลิกงานที่อุตส่าห์จัดขึ้นในวันนี้จะไม่สูญเปล่า กลายเป็นการกินปูนร้อนท้อง ยอมรับความผิดไปเองหรอกหรือ

ทีมงานรีบปรี่เข้าไปช่วยพยุงเสิ่นจี้ซิงทันที

พอเสิ่นจี้ซิงเดินมาถึงตรงหน้า แฟนคลับตัวเล็ก ๆ สองสามคนที่อยู่ข้างกายเสิ่นจี้เยฺว่ก็เอ่ยถามอย่างร้อนรน

"เสี่ยวซิง นายเป็นอะไรไป ขานายไปโดนอะไรมาน่ะ!"

"ทำไมเดินกะเผลกแบบนั้นล่ะ"

"ไอ้ฟู่ซืออวี่นั่นทำอะไรนายหรือเปล่า"

เหล่าแฟนคลับแย่งกันซักถามจนเสิ่นจี้ซิงถึงกับเริ่มพูดจาติดอ่าง

"ปะ...เปล่าครับ"

เสิ่นจี้ซิงรีบโบกไม้โบกมือ อธิบายอย่างลนลาน

แถมยังหมุนตัวรอบหนึ่ง โชว์ให้แฟนคลับดูแบบครบทุกมุมว่าตัวเองไม่ได้บาดเจ็บตรงไหนเลย

"เมื่อกี้ซ้อมเต้น ซ้อมเต้นมาน่ะครับ! พอยืดขาเสร็จ มันก็เลยจะดูแปลก ๆ นิดหน่อย..." เสิ่นจี้ซิงยิ้มพลางรู้สึกเก้อเขินอยู่บ้าง

"ผมไม่เป็นอะไรจริง ๆ ครับ ไม่เป็นไรเลย"

"แข็งแรงดีมาก แข็งแรงมากครับ!"

"ทุกคนครับ! อย่าลืมถ่ายรูปผมให้ออกมาดูปกตินะครับ! เอาให้หล่อ ๆ เลย! แฟนคลับทางบ้านจะได้ไม่เป็นห่วง"

เสิ่นจี้ซิงละล่ำละลักอธิบาย เขาเพิ่งจะเข้าใจว่าทำไมเมื่อครู่สายตาที่ทุกคนมองมาถึงดูแปลกประหลาดขนาดนั้น

"ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง! ตกอกตกใจหมดเลย!"

"เสิ่นจี้ซิง นายทำคนอื่นเขาใจหายใจคว่ำหมดแล้วจริง ๆ!"

แฟนคลับรอบข้างต่างพากันถอนหายใจด้วยความโล่งอก

"ดูแลตัวเองดี ๆ ด้วยนะ อยู่ข้างในนั้นน่ะ"

"ซ้อมเต้นก็อย่าหักโหมนักเลย" เสิ่นจี้เยฺว่เอ่ยขึ้น

"เข้าใจแล้วครับ ผมชอบเวทีรอบนี้มากเลยล่ะ" เสิ่นจี้ซิงตอบอย่างจริงจัง

"จริงด้วยสิ!"

"ขอแอบสปอยล์นิดนึงนะ เป็นเวทีคู่ที่ร่วมโชว์กับพี่ซฺวี่เหยียนครับ"

"ต้องออกมาดูดีมากแน่ ๆ" เสิ่นจี้ซิงทำท่าทางขี้โม้ชวนให้ทุกคนคอยลุ้นตาม

"ว้าว ๆๆ! ตื่นเต้นจังเลย!"

"เสิ่นจี้ซิงเจ๋งที่สุด!"

"จริง ๆ นายจะเต้นออกมาเป็นยังไง พวกเราก็ชอบหมดนั่นแหละ!"

"สู้ ๆ นะ! รอติดตามเวทีการแสดงรอบสามอยู่นะ! ฮ่า ๆๆ!"

"ซิงซือจะตั้งใจโหวตให้เต็มที่เลย!"

แฟนคลับโดยรอบพากันส่งเสียงรับส่งมุกเชียร์เขาราวกับกำลังโอ๋เด็กตัวเล็ก ๆ

ช่วงเวลาแห่งความสุขมักผ่านไปเร็วเสมอ

เสิ่นจี้ซิงถูกทีมงานช่วยพยุงเดินจากไป

ท่าเดินของเขายังคงดูกระย่องกระแย่ง แผ่นหลังที่เดินห่างออกไปนั้นผอมบางมาก แต่ช่วงไหล่กลับกว้างเป็นพิเศษ รูปร่างก็สูงโปร่ง บดบังแสงตะวันยามเย็นที่สาดส่องเข้ามาจนมิด ทว่าทำให้เส้นผมของเขาแลดูเป็นประกายสีทองอร่าม

เมื่อมองดูแผ่นหลังที่ซูบผอมนั้น

เสิ่นจี้ซิง แม้ฉันจะไม่รู้ว่าหลายวันก่อนเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง

แต่ว่า ฉันเลือกที่จะเชื่อใจนาย

เสิ่นจี้เยฺว่รำพึงรำพันในใจ

แค่นายปลอดภัยแข็งแรงดีก็พอแล้ว

*

@จี๋ซิงรู่โจ้ว เสิ่นจี้ซิง:

"ปูน้อย กำลังวิ่งเหยาะ ๆ"

"ก้าวไปข้างหน้าต่อไปเรื่อย ๆ เถอะนะ อย่าหันหลังกลับมา"

@Star planet-เสิ่นจี้ซิง

[46/s]

คอมเมนต์ยอดนิยม:

@จี๋ซิงรู่โจ้ว เสิ่นจี้ซิง: ท่าเดินดูแปลกไปหน่อยเพราะเพิ่งซ้อมเต้นมาค่ะ เด็กคนนี้แข็งแรงดีมาก ทุกคนไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ

[โล่งอกไปที ลูกชายบ้านฉันไม่ได้เป็นอะไร]

[พี่จี๋ซิงพูดแบบนี้ ฉันก็สบายใจแล้ว]

[เสี่ยวซิงต้องดูแลตัวเองดี ๆ ตอนอยู่ข้างในนั้นนะ....]

[กรี๊ดดด! ไม่ว่าเธอจะเต้นออกมาเป็นยังไงก็ไม่เป็นไรทั้งนั้น! ต่อให้เต้นไม่ดีก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย! เสิ่นจี้ซิง! แม่คนนี้จะสปอยล์หนูเอง ไม่ต้องทุ่มเทหักโหมขนาดนั้น!]

[เดินเหมือนปูน้อยตัวหนึ่งเลย คลานดุ๊กดิ๊ก ๆ ไปเรื่อย]

[เห็นลูกชายยังอยู่ครบสามสิบสอง ฉันก็เบาใจแล้ว]

[คุณสามี มีหน้าที่แค่หล่ออย่างเดียวก็พอแล้ว]

[เสิ่นจี้ซิง ฉันจะจับนายกรอกยาเพิ่มน้ำหนักแล้วนะ ทำไมถึงได้ผอมขนาดนี้เนี่ย!]

[...สามีของฉันทุ่มเทกับงานจัง ใครอนุญาตให้นายซ้อมเต้นหนักขนาดนี้กัน]

[สามีแค่อยู่กินเล่นไปวัน ๆ ก็พอแล้ว]

[เมนฉันยังมีความทะเยอทะยานในหน้าที่การงานมากกว่าตัวฉันเองซะอีก]