ตอนที่ 92 1228

โดรนค่อย ๆ ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า รวมตัวกันเป็นรูปวงโค้งขนาดใหญ่ และสลับเปลี่ยนตำแหน่งของลำตัวเครื่องอย่างต่อเนื่อง

"กรี๊ดดดดด!"

"จะเริ่มแล้วใช่ไหม"

"เสิ่นจี้ซิง เสิ่นจี้ซิง!!"

ฝูงชนที่ยืนมุงดูอยู่รอบ ๆ ต่างกรีดร้องตะโกนก้อง ทำให้บรรยากาศ ณ ที่แห่งนั้นยิ่งทวีความร้อนแรงขึ้นไปอีก

20:28 น. ตรงเวลาเป๊ะ

ลำตัวสีดำของโดรนสว่างวาบขึ้นด้วยแสงสีขาวในทันที มันกะพริบเปลี่ยนรูปแบบไปเรื่อย ๆ ก่อนจะก่อตัวเป็นรูปวงโค้งขนาดยักษ์อีกครั้งและหมุนวน ราวกับเป็นดาวเคราะห์ดวงหนึ่งที่กำลังหมุนรอบตัวเอง

ความงดงามทางเทคโนโลยีแนวไซเบอร์พังก์สุดล้ำ ราวกับกระแทกเข้าสู่สมองและประสาทสัมผัสของผู้คนอย่างจัง

วินาทีนั้นเอง

พลุไฟสีแดงสวยสดเย้ายวนก็พวยพุ่งทิ้งตัวลงมาเป็นสาย ราวกับสายธารเปลวเพลิงที่กำลังไหลริน ส่องสว่างไปทั่วทั้งหาดไว่ทาน

"บึ้ม!"

วงรัศมีขยายใหญ่ขึ้นอีกครั้งอย่างมีมิติสลับซับซ้อน

โดรนชั้นในกระจายตัวออกสู่ภายนอก

พลุไฟสีแดงนับไม่ถ้วนดั่งเปลวไฟที่ลุกโชน ไหลรินลงมาจากท้องฟ้า ย้อมให้ผืนฟ้าและผิวน้ำทะเลของหาดไว่ทานกลายเป็นทะเลสีแดงอันตระการตาในชั่วพริบตา

ท่ามกลางแสงสะท้อนของดอกไม้ไฟ

โดรนอีกหลายร้อยลำก็ค่อย ๆ ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า พวกมันแปรขบวนเป็นลวดลายอัศจรรย์สารพัดแบบ ซึ่งลายที่ดึงดูดสายตาที่สุดย่อมหนีไม่พ้นองค์ประกอบที่เป็นรูปดวงดาว

ภาพดวงดาวขนาดยักษ์ที่ประกอบขึ้นจากฝูงโดรนแขวนเด่นอยู่บนท้องฟ้ายามค่ำคืน เปล่งประกายแสงระยิบระยับสอดประสานกับพลุไฟสีแดง "ดวงดาว" แต่ละดวงดูสมจริงเสียจนราวกับเอื้อมมือไปคว้าได้

เสียงดังกึกก้องของการจุดพลุไฟผสานเข้ากับเสียงร้องอุทานด้วยความทึ่งของผู้คน ก่อเกิดเป็นความตื่นตาตื่นใจอันไร้สิ่งใดเปรียบ

ท้ายที่สุด โดรนทั้งหมดก็รวมตัวเข้าด้วยกัน ค่อย ๆ แปรอักษรเป็นตัวหนังสือตัวใหญ่เก้าตัว

"เสิ่นจี้ซิง! เดบิวต์ตำแหน่งเซ็นเตอร์!"

...

[ห้องไลฟ์สดโต่วอิน]

@พี่ใหญ่เสี่ยวโป๋:

[ยอดถูกใจ: 3.76 ล้านคน, จำนวนผู้รับชมสด 7 แสน+]

ข้อความวิ่ง:

"แม่เจ้าโว้ย! นี่วิจัยอาวุธชนิดใหม่ออกมาได้เหรอวะ เชี่ยปะเนี่ย?"

"เน็ตต่างชาติต้องกุข่าวอีกแน่ว่าพวกเราทารุณเอเลี่ยน"

"เสิ่นจี้ซิงคือใครอะ?"

"สวยมาก! อย่าว่าแต่คนต่างชาติไม่เคยเห็นเลย คนในประเทศอย่างฉันก็ยังไม่เคยเห็นโว้ย!"

"ดูตลอดทั้งงาน! สวยจริง ๆ! ทีมงานจากหลิวหยางใช่ไหมเนี่ย?"

"ประตูดวงดาว! กรี๊ดดดดด!"

"อลังการขนาดนี้! นายมาบอกฉันว่านี่เป็นแค่พลุเนี่ยนะ?"

"ฉันเตรียมซื้อตั๋วขึ้นยานอวกาศหนีแล้วเนี่ย! นี่คือแฟนคลับซัพพอร์ตเหรอ?"

[คาร์นิวัล * 10]

"สตรีมเมอร์ขยับไปข้างหน้าอีกหน่อยได้ไหม?"

"ค้างแล้วค้างแล้วสตรีมเมอร์!"

"สวยมากเลย! เสิ่นจี้ซิงเดบิวต์ตำแหน่งเซ็นเตอร์!"

"ไห่เฉิงเหมือนอยู่อีกโลกหนึ่งเลย"

"จี๋ซิงรู่โจ้วเจ้านี้สะใจสุด ๆ ไปเลยโว้ย!!!"

"กรี๊ดดดด! สตรีมเมอร์นายหลุดไปแล้ว!"

*

หลังจากดูพลุเสร็จ เสิ่นจี้เยฺว่กับกู้ฉุนเนี่ยนก็เดินเล่นอยู่ที่หาดไว่ทานต่ออีกพักใหญ่

ราวสี่ทุ่ม ทั้งคู่ก็นั่งรถส่วนตัวของตระกูลกู้มาถึงร้านอาหารที่จองไว้ตั้งแต่เนิ่น ๆ พอเพิ่งนั่งลง พนักงานของร้านก็ยกเค้กสั่งทำพิเศษระดับพรีเมียมขึ้นมาเสิร์ฟ

เค้กก้อนนี้เปรียบเสมือนเวทีแห่งความฝัน ตรงกลางเค้กมีโมเดลเสี่ยวซิงตัวจิ๋วเวอร์ชัน Q ที่มีชีวิตชีวาราวกับมีลมหายใจ ผมดัดลอนสีชมพูประกายทองดูทะเล้นน่ารัก สวมเสื้อเชิ้ตสีชมพูอ่อนผูกเนกไทลายทางสีชมพูสลับดำ สวมทับด้วยเสื้อสูทนักเรียนชายสไตล์ DK สีเทาอ่อน ท่อนล่างเป็นกางเกงขาสั้นระดับเข่าสีเทาอ่อน สวมถุงเท้าสีขาวครึ่งแข้งดูสะอาดตาสะดุดตา ด้านหลังสะพายกระเป๋านักเรียนใบเล็กที่ห้อยตุ๊กตาไว้เต็มไปหมด เปี่ยมล้นด้วยความไร้เดียงสาแบบเด็ก ๆ

โทนสีของเค้กทั้งก้อนเป็นสีดำชมพู ด้านบนประดับประดาไปด้วยลูกกวาดเม็ดกลมใสทั้งขนาดเล็กและใหญ่ ผิวเปลือกของลูกกวาดสะท้อนประกายแสงสีรุ้งยามต้องแสงไฟโทนอบอุ่น

"เวทีการแสดงรอบสองเหรอคะ?" กู้ฉุนเนี่ยนประหลาดใจระคนดีใจ

"ใช่แล้ว! การแสดงรอบสองเธอไม่ได้ไปดูด้วยตัวเองไม่ใช่เหรอ? ฉันเตรียมไว้ให้เธอน่ะ"

เสิ่นจี้เยฺว่พูดพลางยิ้ม

"พี่จี้เยฺว่! ฉันรักพี่จะตายอยู่แล้วเนี่ย!! ฮือๆๆ!"

กู้ฉุนเนี่ยนพุ่งเข้าไปกอดเสิ่นจี้เยฺว่ไว้แน่น

"ฮือๆๆ..."

"อธิษฐานสิ"

*

0:00 น.

@จี๋ซิงรู่โจ้ว เสิ่นจี้ซิง:

@Star planet-เสิ่นจี้ซิง

เพิ่งกินเค้กไป องค์ประกอบบนนั้นเกี่ยวกับเธอทั้งหมดเลย มีตุ๊กตาตัวจิ๋วผมสีชมพูสะพายกระเป๋านักเรียน เทียนก็เป็นรูปดาว

น่ารักมาก พอเห็นเค้กก็เหมือนได้เห็นเธอเลย มีความสุขจัง

หลับตาลง

โลกยามดึกสงัดเวิ้งว้างว่างเปล่า ทว่าเหล่าดาวเหนือทั่วทุกสารทิศกลับยังไม่มีใครหลับใหล พวกเธอยังคงดื้อรั้นที่จะตั้งจิตอธิษฐานด้วยใจอันเปี่ยมศรัทธา

ฉันเองก็ไม่เว้นเช่นกัน ได้อธิษฐานขอพรข้อใหม่ในเวลา 00.00 น.

ใคร ๆ ก็บอกว่าหากเอ่ยคำอธิษฐานออกมามันจะไม่เป็นจริง แต่ฉันบอกนายเลยก็ได้ว่า พรที่ฉันขอคือขอให้ทุกคนมีความสุข! เทพเจ้าจะไม่ทำให้ผู้ศรัทธาที่จิตใจดีและเปี่ยมด้วยความจริงใจต้องผิดหวัง เหมือนกับการที่นายสามารถฝ่าลมหนาวในยามดึกมาที่ร้านกาแฟเพื่อเขียนคำว่า "ขอให้ทุกคนมีความสุข" ลงไปด้วยความจริงใจ

ทุก ๆ วันหลังจากที่นายเขียนมันลงไป ฉันมีความสุขและเปี่ยมล้นไปด้วยความสุขเหลือเกิน คำอธิษฐานของนายก็ค่อย ๆ เป็นจริงทีละข้อ

วันนี้ เป็นวันที่ห้าสิบสี่ที่ได้รู้จักนาย และเป็นวันที่ห้าสิบสี่ที่รักนาย

เมื่อก่อนมักรู้สึกอยู่เสมอว่าวันเวลาผ่านไปเร็วยิ่งนัก แต่ทุก ๆ วันหลังจากได้พบกับนาย ทุกย่างก้าวล้วนมีเสียงสะท้อนกลับมา นับครั้งไม่ถ้วนที่ฉันเปิดดูเวยปั๋วของตัวเองในยามดึก เปิดดูภาพเหล่านั้นทีละเฟรม ห้าสิบสี่วันทำไมถึงได้ผ่านไปเร็วขนาดนี้ และทำไมถึงมีเรื่องราวมากมายถึงเพียงนี้

เสี่ยวซิง ทำไมนายถึงเติบโตได้รวดเร็วขนาดนี้นะ ห้าสิบสี่วันมานี้เหล่าซิงซือได้รับความสุขมามากมายเหลือเกิน

หากมีใครถามฉันว่าความสุขคืออะไร ฉันคิดว่าตัวเองคงทำได้แค่อึกอักตอบไม่ออก ฉันอยากจะเห็นแก่ตัวเก็บความสุขนั้นไว้เป็นของตัวเองคนเดียวเหลือเกิน

ยามหลับตาลง ชั่วขณะแห่งความสุขมีมากเกินไปจริง ๆ มันผุดขึ้นมาทีละเฟรม ฉันพยายามไขว่คว้าเศษเสี้ยวเหล่านั้นอย่างสุดชีวิต มันคือความประหม่าจนต้องกลืนน้ำลายในการแสดงรอบแรกใช่ไหม หรือจะเป็นลูกอมเม็ดนั้นที่เป็นของฉันเพียงคนเดียวซึ่งนายมอบให้ในการแสดงรอบสอง หรือว่าจะเป็นเวทีการแสดงรอบสามที่ค่อย ๆ สลัดคราบความไร้เดียงสาของเด็กใหม่ออกไป สิ่งเหล่านี้คือความสุขใช่ไหม ดูเหมือนจะไม่ใช่ทั้งหมด ฉันคิดแล้วคิดอีก และฉันมั่นใจเป็นที่สุด มันต้องเป็นความไม่แน่ใจในตอนที่พบกันครั้งแรกแล้วถามฉันอย่างซื่อ ๆ ว่า "กำลังถ่ายผมอยู่เหรอครับ" อย่างแน่นอน

ทว่าหลังจากดื่มด่ำกับความสุขนั้นอย่างลึกซึ้ง ฉันก็ยังคงจำใบหน้าของนายได้ไม่ชัดเจนอยู่ดี ฉันพยายามนึกย้อนกลับไปอย่างสุดชีวิต แต่ก็ยังจับภาพได้เพียงความมุ่งมั่นอันแน่วแน่แค่เศษเสี้ยววินาทีของนายยามยืนอยู่บนเวทีเท่านั้น

เสี่ยวซิง ความเร็วในการเติบโตของนายมันช่างรวดเร็วเหลือเกิน นายวิ่งไปข้างหน้าอย่างสุดแรง ส่วนฉันก็ไล่ตามอย่างสุดชีวิต แต่ถึงอย่างนั้นก็ทำได้เพียงคว้าชายเสื้อตรงไหนสักแห่งเอาไว้ได้แค่ชั่วครู่ ก่อนที่ท้ายที่สุดชายเสื้อจะเลื่อนหลุดจากปลายนิ้วไป โดยไม่อาจรั้งไว้ได้แม้เพียงเสี้ยวเดียว

โลกใบนี้หัวเราะเยาะที่พวกเราสะบักสะบอมบาดเจ็บไปทั้งตัว มัวแต่วิ่งไล่ตามความฝันที่ไม่มีอยู่จริง แต่ความรักจะทำให้ดูน่าสมเพชได้อย่างไรกัน

เสี่ยวซิง ฉันไม่อยากให้นายหยุดอยู่แค่ในความทรงจำของฉัน

ฉันไม่อยากเห็นแก่ตัวขนาดนั้น รีบโตขึ้นเถอะนะ! ออกไปจากที่นี่ แล้วไปโอบกอดสภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยความรักเสียเถอะ

ฉันไม่อยากหักหลังและถ่มน้ำลายรดใส่ตัวเองในวันวานเพียงเพราะความรัก และไม่อยากกลายเป็นผู้ใหญ่ที่น่าเบื่อและเห็นแก่ผลประโยชน์

หากไม่ได้พบกับนาย 1228 ก็คงจะเป็นเพียงแค่ตัวเลขธรรมดา ๆ ตัวเลขหนึ่งตลอดไป และจะไม่มีวันเข้ามามีบทบาทในโลกของฉัน

ตั้งแต่เรื่องเล็ก ๆ อย่างรหัสผ่านโทรศัพท์ ไปจนถึงเรื่องใหญ่อย่างยอดเงินในวีแชต แม้กระทั่งเข็มนาฬิกาเดินไปที่ 12:28 คิวตรวจที่โรงพยาบาลบังเอิญเป็นเลข 1228 หรือบังเอิญเจอกับรถเมล์สาย 1228 ฉันก็จะต้องแคปหน้าจอหรือถ่ายรูปเก็บไว้ แล้วแอบดีใจอยู่นานสองนาน

มันดูโง่และงี่เง่ามาก ทั้งยังดูไร้สาระอยู่บ้าง

แต่มีเพียงฉันเท่านั้นที่รู้ ว่าสิ่งเหล่านี้คือหลักฐานที่แสดงว่าฉันรักนาย ฉันอยากจะพิสูจน์เหลือเกินว่า เส้นทางของพวกเราทั้งสองคนได้ตัดผ่านกันจริง ๆ

ถ้าไม่ใช่เพราะความรัก ฉันจะมาเดินเตร็ดเตร่อยู่บนถนนของเมืองไห่เฉิงตอนดึกดื่นแบบนี้ได้อย่างไรกัน

เมืองไห่เฉิงในฤดูหนาวช่างหนาวเหน็บจริง ๆ พลุที่สว่างวาบเพียงชั่วพริบตาตรงริมหาดไว่ทานนั้น ไม่รู้ว่าจะสามารถนำความสงบเงียบมาสู่ทุกคนได้บ้างหรือไม่

ฉันคิดว่า คงมีบ้างแหละ

น่าเสียดายที่พลุยังด้อยกว่าความรักอยู่เล็กน้อย ตรงที่มันสั้นและเลือนหายไปได้ง่าย

ส่วนความรักนั้น ทั้งเร่าร้อนและยาวนาน