ตอนที่ 100 เด็กดี

เนื่องจากเวลากระชั้นชิด เด็กฝึกทีม Villain จึงต้องซ้อมกันจนดึกดื่นทุกวัน ความกดดันถาโถมอย่างหนัก

วันซ้อมใหญ่ ทีมงานรายการยังคงเหมารถบัสคันเดิมไปส่งเด็กฝึกที่ฮอลล์การแสดง

คนในทีม Villain พอขึ้นรถได้ก็เริ่มงีบเอาแรงทันที ความเหนื่อยล้าทางร่างกายบวกกับนอนไม่พอ ทำให้สภาพของทุกคนดูแย่กว่าเด็กฝึกคนอื่น มีเพียงเสิ่นเย่ไป๋คนเดียวที่ยังดูกระปรี้กระเปร่าอยู่บ้าง

"พี่! ผมคิดถึงพี่ชะมัดเลย!"

พอก้าวขึ้นรถ หลินหรั่นก็พุ่งตรงไปยังที่นั่งแถวด้านหลัง แล้วหย่อนก้นนั่งลงข้างเสิ่นเย่ไป๋ทันที

"ทั้งที่อยู่ตึกเดียวกันแท้ ๆ แต่ช่วงนี้ไม่ได้เจอพี่เลย"

หลังโดนโยกย้ายทีม หลินหรั่นก็ย้ายไปอยู่ทีม เฉินนี ทำให้เวลาเข้าคลาสครูฝึกคลาดกับทีม Villain โดยสิ้นเชิง

หลินหรั่นเหลือบมองตำแหน่งกล้องวงจรปิดในรถ แล้วเอามือป้องปากขยับเข้าไปกระซิบข้างหูเสิ่นเย่ไป๋

"พี่ ปากพี่นี่ศักดิ์สิทธิ์จริง ๆ เลยนะ"

เสิ่นเย่ไป๋ "เหรอ"

"เรื่องเฉินจิ่งหรานมีความรักโดนแฉจริงด้วย ตอนนี้เขาย้ายของออกจากหอพักไปแล้วครับ"

เสิ่นเย่ไป๋เงียบไปสองวินาที

"นายสะใจแล้วสิ"

หลินหรั่นยิ้มแหะ ๆ

"ตอนเห็นเขาหิ้วกระเป๋าเดินออกไป ผมนี่แทบจะยืดหลังตรงแหน็วเลย แต่ไม่กล้าหัวเราะออกมาดัง ๆ"

เขาทำท่าทางประกอบบรรยายฉากวันนั้นอย่างออกรสออกชาติ เล่าว่าสีหน้าของเฉินจิ่งหรานดูแย่ขนาดไหน

เสิ่นเย่ไป๋ปรายตามองเขา แย้งเสียงเรียบ

"นายสะใจ แต่ทีมเราซวย"

รอยยิ้มบนหน้าหลินหรั่นชะงักค้าง รู้สึกเกรงใจขึ้นมาทันที "ขอโทษครับพี่ ผมไม่ควรหัวเราะสะใจขนาดนั้นเลย"

"ช่างเถอะ" เสิ่นเย่ไป๋ทอดสายตามองทิวทัศน์ที่กำลังถอยร่นอยู่นอกหน้าต่าง "นายไม่ผิดหรอก แค่ทีมเราซวยไปหน่อย"

ใครเล่าจะไปคาดคิด ว่าหลังจากนี้จะยังมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นอีกบ้าง

ฮอลล์การแสดงรอบสามยังคงเป็นที่เดียวกับการแสดงรอบสอง คือฮอลล์แห่งใหม่นั้น

รถบัสค่อย ๆ จอดสนิท เด็กฝึกทั้งหลายพากันลงจากรถแล้วเดินเข้าไปข้างในฮอลล์ด้วยความคุ้นเคย

ทีมงานรายการจัดผู้ช่วยหน้างานให้เด็กฝึกทีมละหนึ่งคน

ผู้ช่วยที่ดูแลทีม Villain เป็นคนพูดน้อยตลอดทาง แค่เช็กจำนวนคนคร่าว ๆ เสร็จก็พาพวกเขาเดินมุ่งหน้าไปยังห้องพัก

พอเปิดประตูห้องพักเสร็จ อีกฝ่ายก็หันหลังเดินจากไป

ห้องพักยังคงมีสเปกและการจัดวางเหมือนกับการแสดงรอบสองทุกอย่าง

บนโต๊ะมีกำหนดการแสดงวางอยู่ ทีมพวกเขาถูกจัดให้อยู่คิวที่สามตรงกลาง

ชุดขึ้นแสดงถูกแขวนไว้บนราวแขวนผ้าแบบมีล้อเลื่อน เป็นสูทสีดำที่ผ่านการตัดเย็บออกแบบมาเป็นพิเศษ บางชุดมีเสื้อตัวในกับเนกไทด้วย

เฮ่อเหยียนหยิบขึ้นมาทาบกับตัว "เท่ดีเหมือนกันแฮะ"

"หืม? ทำไมรู้สึกว่าเนื้อผ้ามารวม ๆ แล้วมันสาก ๆ ระคายมือยังไงชอบกล" ซ่งอวี่ชวนบ่นขึ้นมาประโยคหนึ่ง

ทว่าทุกคนต่างก็ชินชากับความงกของทีมงานรายการกันหมดแล้ว จึงไม่มีใครรู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ

ระหว่างรอช่างแต่งหน้ามา ทั้งหมดก็ซ้อมจัดแถวบล็อกกิ้งกันอีกสองสามรอบ

ราวหนึ่งชั่วโมงต่อมา เสียงเคาะประตูดังขึ้น ช่างแต่งหน้าถืออุปกรณ์ก้าวเข้ามาในห้องพักของทีม Villain

"เบบี๋"

เสียงที่คุ้นหูดังขึ้น เสิ่นเย่ไป๋หันไปมอง เป็นช่างแต่งหน้าชายที่รับหน้าที่แต่งหน้าให้เขาตอนงานอีเวนต์แบรนด์ครั้งก่อนนั่นเอง ตอนนี้กำลังยิ้มพลางกวักมือเรียกเขา

"ไม่คิดเลยว่าจะได้เจอนายอีก พวกเรานี่มีวาสนาต่อกันจริง ๆ นะเนี่ย"

เสิ่นเย่ไป๋พยักหน้า "สวัสดีครับ"

"รอบนี้หน้าของเขาน่ะฉันจองนะ" ช่างแต่งหน้าชายหันไปพูดกับเพื่อนร่วมงาน "พวกเธอห้ามแย่งฉันล่ะ"

คนอื่น ๆ หัวเราะร่วน "รู้แล้วน่า ไรอัน"

เสิ่นเย่ไป๋ที่ได้รับการดูแลเป็นพิเศษจึงได้นั่งลงบนเก้าอี้ก่อนเด็กฝึกคนอื่น

ไรอันหยิบขวดน้ำเทลงบนสำลีแผ่น แล้วเช็ดใบหน้าของเสิ่นเย่ไป๋อย่างประณีตรอบหนึ่ง

เขาจัดเตรียมอุปกรณ์ที่จะต้องใช้ไปพลาง ถอนหายใจไปพลาง

"เทรนด์ค้นหาด่านายฉันเห็นแล้วนะ ในเน็ตพวกนั้นพูดจากันเกินจริงไปมากเลย"

"ฉันน่ะไม่เชื่อหรอก"

ไรอันหยิบเบสเมคอัพขึ้นมาแต้มลงบนหน้าของเสิ่นเย่ไป๋

"คราวก่อนที่ฉันแต่งหน้าให้นาย นายให้ความร่วมมือตลอดเวลา บอกให้เงยหน้าก็เงย บอกให้หลับตาก็หลับตา"

"ดูยังไงก็เป็นเด็กดีชัด ๆ ไม่มีทางเป็นคนแบบที่ในเน็ตลือกันหรอก"

เขาเริ่มลงรองพื้นให้เสิ่นเย่ไป๋ ยังคงทาบาง ๆ ชั้นเดียวเหมือนครั้งก่อน

เจียงสิงโจวที่นั่งอยู่ข้าง ๆ แทบจะกลั้นขำเอาไว้ไม่อยู่

พี่เขาเนี่ยนะ คนที่แอบทีมงานปีนกำแพงหนีออกไปข้างนอก เรียกว่าเด็กดีเหรอ คนที่คว้าคอเสื้อผู้ชายตัวโตเต็มวัยได้ด้วยมือเปล่า เรียกว่าเด็กน้อยเหรอ

เสิ่นเย่ไป๋รู้สึกแปลกใหม่มาก แต่ก่อนไม่เคยมีใครบอกว่าเขาเป็นเด็กดีเลย จึงตอบกลับไปประโยคหนึ่ง

"ขอบคุณครับ"

เขามองตัวเองในกระจก หน้าตานี้ดูอ่อนหวานเกินไปจริง ๆ "แต่บนเวทีรอบนี้ คาแร็กเตอร์ของผมคือตัวร้าย ช่วยแต่งให้ผมดูดุขึ้นหน่อยได้ไหมครับ"

ไรอันได้ยินคำนี้ก็เกิดแรงบันดาลใจพุ่งพล่านขึ้นมาทันที เดินไปค้นกล่องอุปกรณ์หาคอนแทกต์เลนส์สีกับพาเลตต์อายแชโดว์อีกตลับ

เขาใช้มือเชยคางเสิ่นเย่ไป๋ขึ้นเล็กน้อย ค่อย ๆ ใส่คอนแทกต์เลนส์สีน้ำตาลอ่อนให้

เสิ่นเย่ไป๋ไม่เคยใส่คอนแทกต์เลนส์มาก่อน ตาจึงอดกะพริบถี่ ๆ ไม่ได้ ขอบตาเริ่มแดงระเรื่อขึ้นมา

แต่ยังดีที่ตาโต เสียเวลาไปนิดหน่อย สุดท้ายก็ใส่เข้าไปได้สำเร็จ

ไรอันถาม "เป็นไงบ้าง รู้สึกเคืองตามากไหม"

เสิ่นเย่ไป๋กะพริบตา "ก็พอทนได้ครับ"

"งั้นเอาแบบนี้ไปก่อนนะ ถ้าเคืองตาจริง ๆ เดี๋ยวฉันถอดออกให้"

ไรอันซับเบสเมคอัพที่เลอะเมื่อกี้ก่อน จากนั้นใช้แปรงแตะอายแชโดว์สีน้ำตาลมาเกลี่ยบนเปลือกตาบนของเสิ่นเย่ไป๋

แล้วแตะอายแชโดว์สีที่อ่อนกว่ามาระบายที่ขอบตาล่าง

ดวงตากรีดอินไลเนอร์สีน้ำตาลดำ ตามด้วยคิ้วที่เขียนให้ดูคมกริบกว่าเดิม ไม่ได้ดูเว่อร์วังแต่เข้มกว่าการแต่งหน้าทุกครั้งที่ผ่านมา

สุดท้ายทาลิปสติกโทนสีหม่น เกลี่ยจากด้านในออกมาข้างนอก ให้ไล่ระดับจากสีเข้มไปอ่อน

"อยากแต่งลุคบอบช้ำจากศึกให้นายจัง รับรองว่าดาเมจแรงทะลุจอแน่! แต่ทีมงานไม่ได้มีโจทย์แบบนี้มาให้นี่สิ"

"ลุคบอบช้ำจากศึกเหรอครับ" เสิ่นเย่ไป๋สงสัย "คืออะไรครับ"

ไรอันหยิบมือถือออกมา เปิดรูปสองสามรูปให้เสิ่นเย่ไป๋ดู

ที่แท้ก็คือการวาดรอยแผลเป็นจุด ๆ บนหน้าหรือตัว เพื่อสร้างความขัดแย้งและแรงปะทะทางสายตา

เสิ่นเย่ไป๋พยักหน้า แสดงว่าเข้าใจแล้ว

พอเด็กฝึกเหลือน้อยลง ช่างแต่งหน้าก็ไม่รีบร้อนขนาดนั้น ทุกคนค่อย ๆ บรรจงแต่งหน้าแต่ละคนอย่างประณีต

ผมของเสิ่นเย่ไป๋นั้นไรอันก็ไม่ยอมให้คนอื่นมายุ่ง เขาเล็มผมสีชมพูออกนิดหน่อย จากนั้นเสยผมม้าตรงกลางหน้าผากไปด้านหลัง เหลือไว้แค่สองข้าง

ไรอันฉีดสเปรย์จัดแต่งทรงผม ค่อย ๆ เซตผมม้าให้เข้าที่ เขาถอยออกไปมองจากระยะไกลทีหนึ่ง แล้วพยักหน้าอย่างพอใจ ก่อนจะเร่งว่า

"เด็กดี รีบไปเปลี่ยนชุดมาให้ฉันดูซิ มีตรงไหนต้องแก้อีกไหม"

เสิ่นเย่ไป๋ลุกขึ้นอย่างว่าง่าย รับชุดของตัวเองแล้วเดินเข้าห้องลองเสื้อไป

ตอนแรกเขาดูไม่ออกว่ามีอะไรแปลก รอจนกระทั่งใส่เข้าไปถึงพบว่า ชุดนี้ไม่มีเสื้อตัวใน เสื้อสูทตัวนอกด้านหน้าตัดเย็บสั้นมาก พอยกมือขึ้นนิดเดียวก็เห็นเอวแล้ว

เมื่อติดกระดุมสูทครบทุกเม็ด ด้านหน้าจะเป็นคอวี ด้านบนมีสายรัดประดับตกแต่งอยู่สองสามเส้น

พอเสิ่นเย่ไป๋เดินออกมาจากห้องลองเสื้อ ตาของไรอันก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

"ที่รัก ตอนนี้นายหล่อมากจริง ๆ! ออร่าของนายนี่ไม่เหมือนใครในวงการเลย!" เขารีบเดินไปหามือถือที่โต๊ะอย่างร้อนรน

"ไม่ได้แล้ว ฉันต้องถ่ายรูปคู่กับนาย"

ไรอันยกมือถือขึ้นมา ดึงเสิ่นเย่ไป๋มาถ่ายรูปติด ๆ กันหลายรูป

คนอื่น ๆ ก็แต่งหน้าทำผมและเปลี่ยนชุดเสร็จทยอยตามกันมา ห้องพักพลันคึกคักขึ้นมาทันตา

คนที่ตื่นเต้นที่สุดในห้องพักก็คือเจียงสิงโจว "พี่ ดูสิผมหล่อไหม"

"นี่เป็นครั้งแรกที่ผมใส่สูทเลยนะ"

เสิ่นเย่ไป๋หันไปมองเขาแวบหนึ่ง กลิ่นอายความเป็นนักศึกษาเดิมทีในตอนนี้ดูโตเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมาระดับหนึ่ง เหมือนโตเป็นหนุ่มเต็มตัวแล้ว

"หล่อ" เสิ่นเย่ไป๋ตอบสั้น ๆ

"พี่ ทำไมผมรู้สึกว่าพี่ตอบส่งเดชจังอะ" เจียงสิงโจวทำหน้าตัดพ้อเล็กน้อย

เฮ่อเหยียนกอดคอเขา "ไม่ต้องสงสัยหรอก ไป๋ไป๋ตอบส่งเดชนายจริง ๆ นั่นแหละ"

เซี่ยเจิ่นจัดเนกไทไปพลาง ส่องกระจกไปพลาง

เขาไม่ค่อยได้ใส่สูท รู้สึกว่าตัวเองตอนนี้เหมือนคนที่ไปไม่รอดในวงการบันเทิง แล้วต้องกลับบ้านไปสืบทอดกิจการตระกูลไม่มีผิด

ซ่งอวี่ชวนก็เปลี่ยนไปมากเช่นกัน เขามองตัวเองในกระจกพลางเหม่อลอย

หลี่เจ๋อข่ายตอนนี้นัวเนียเข้ามาข้างกายเสิ่นเย่ไป๋ตั้งนานแล้ว "อาจารย์ไรอัน ช่วยถ่ายรูปผมกับเย่ไป๋ให้หน่อยได้ไหมครับ"

ในใจเขาคิดคำนวณไว้อย่างดี คิดท่าโพสแนบชิดเอาไว้หมดแล้วว่าจะทำท่าไหนบ้าง

แต่จังหวะนั้นเอง เฮ่อเหยียนกลับพูดโพล่งขึ้นมาอย่างไร้เดียงสาว่า

"พวกเรามาถ่ายรูปรวมกันดีกว่าครับ!"

ผลคือรูปคู่ที่ว่าเลยกลายเป็นรูปถ่ายรวมใบแรกของทีม "Villain" ไปเสียฉิบ

หลี่เจ๋อข่ายหงุดหงิดแทบแย่ แต่บนใบหน้ากลับแสดงออกไม่ได้ ท้ายที่สุดในรูปถ่ายรวมเขาจึงได้แต่กัดฟันกรอด ยิ้มออกมาอย่างฝืนทนสุดขีด

หลังจากพวกช่างแต่งหน้าเก็บอุปกรณ์เสร็จเรียบร้อย ก็ทยอยกันเดินออกไป

ผ่านไปไม่นาน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

ผู้ช่วยเวทีถือวิทยุสื่อสารเดินเข้ามา

"ทีม 'Villain' ถึงคิวพวกนายซ้อมใหญ่แล้วครับ"