ตอนที่ 396 นายมาบอกฉันตอนนี้ว่า ไม่ได้งั้นเหรอ

การปลดปล่อยอารมณ์ความรู้สึกอันเต็มเหนี่ยวในช่วงแรกจบลงไปนานแล้ว สิ่งที่หลงเหลืออยู่ในยามนี้ คือการเคี่ยวกรำอันยาวนานในแต่ละวัน เพื่อหลอมรวมอารมณ์และความเชื่อมั่นให้กลายเป็นความคุ้นชินของกล้ามเนื้อ

เสียงดนตรีหยุดกึกลงกะทันหัน เด็กหนุ่มทั้งหกคนยืนก้มตัวเอามือยันหัวเข่า แผงอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง เหงื่อหยดติ๋งๆ จากปลายผมและปลายคางกระทบพื้น รวมกันเป็นแอ่งน้ำหย่อมเล็กๆ

"...ไม่ได้" เสิ่นเลี่ยนยืดตัวตรง ใช้ชายเสื้อยืดเช็ดหน้าแบบส่งๆ น้ำเสียงแหบพร่าเล็กน้อยเพราะหอบหายใจถี่กระชั้น ทว่ากลับแฝงความหนักแน่นเด็ดขาดอย่างไม่อาจปฏิเสธได้ "ท่าจบตอนสุดท้าย พวกเรายังพร้อมกันไม่พอ เริ่มจากสองแปดสุดท้ายของท่อนฮุก เอาใหม่อีกรอบ"