ตอนที่ 418 ตราบใดที่ยังยืนอยู่ตรงนี้ พวกเราก็คือราชาของตัวเอง!

ริบบิ้นกระดาษสีทองยังคงลอยละล่องร่วงหล่นลงมากลางอากาศ เด็กหนุ่มทั้งห้าคนบนเวทีหอบหายใจอย่างหนัก แผงอกอันร้อนผ่าวขยับกระเพื่อมรุนแรง เหงื่อไคลเปียกชุ่มปลายผมและคอเสื้อของพวกเขาจนหมดสิ้น

การแผดเผาอย่างถึงที่สุดเมื่อครู่นี้สูบเอาเรี่ยวแรงทั้งหมดของพวกเขาไปจนหมด ทว่าในแววตาของทุกคนกลับเปล่งประกายเจิดจ้าและร้อนแรงอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

เสียงปรบมือและเสียงโห่ร้องดังกึกก้องประดุจเกลียวคลื่นที่ซัดสาดเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย