ตอนที่ 52 วินาทีนั้นคือการแสดงที่สมจริงที่สุด

แสงอัสดงยามเย็นย้อมทั่วทั้งห้องซ้อมให้กลายเป็นสีส้มอมแดงอันอบอุ่น เคลือบขอบร่างอันเหนื่อยล้าของเหล่าเด็กหนุ่มด้วยประกายสีทอง

ทันทีที่เสียงเพลงหยุดลง ร่างทั้งเจ็ดก็ราวกับถูกถอดกระดูกจนหมดสิ้น ต่างพากันทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น เสื้อซ้อมตัวบางเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อจนแนบสนิทไปกับผิว ขับเน้นทรวดทรงองเอวที่แกร่งกระชับและปราดเปรียวของเด็กหนุ่มออกมาอย่างไม่ปิดบัง

ลอนกล้ามเนื้อที่เดิมทีก็แน่นกระชับและแบนราบ ยิ่งเด่นชัดเป็นมัดๆ ภายใต้เนื้อผ้าที่เปียกโชก

หยาดเหงื่อค่อยๆ ไหลรินไปตามร่องกล้ามเนื้อ ก่อนจะกลืนหายเข้าไปใต้ขอบกางเกง

ทุกครั้งที่หายใจเข้าออกอย่างยากลำบาก เส้นสายอันแข็งแกร่งเหล่านั้นล้วนปรากฏเป็นโครงร่างเซ็กซี่ที่ตัดกันระหว่างแสงและเงา

"ไม่ไหวแล้ว รู้สึกเหมือนขาไม่ใช่ขาของตัวเองแล้ว" ฟู่เซินบ่นพึมพำอย่างหมดเรี่ยวแรง "ตอนนี้ต่อให้พระอินทร์มาโปรด ก็อย่าหวังว่าจะสั่งให้ผมกระดิกนิ้วได้อีกสักนิ้วเลย"

"ผมก็เหมือนกัน" เฉินจิ่งหมิงพูดเสริมอยู่ข้างๆ น้ำเสียงเจือสะอื้น "พรุ่งนี้ผมจะยังลุกขึ้นยืนไหวไหมเนี่ย"

เสิ่นเลี่ยนเอียงคอกวาดตามองเพื่อนร่วมทีมที่นอนแผ่หมดสภาพเหมือนโคลนตม เขาเป็นคนที่ซ้อมหนักที่สุด ตอนนี้เองก็ลุกไม่ขึ้นเช่นกัน จึงได้แต่นอนหอบหายใจอยู่บนพื้น "พวกเรานอนพักกันก่อนเถอะ ถือโอกาสคุยเรื่องสอบย่อยไปด้วยเลย"

ทันทีที่เอ่ยถึงคำว่า "สอบย่อย" บรรยากาศก็คล้ายจะตึงเครียดขึ้นมาทันที

เสิ่นเลี่ยนหยิบผ้าขนหนูขึ้นมาเช็ดหน้าแล้วพูดต่อ "กติกาการสอบย่อยครั้งนี้ทุกคนก็รู้ดีอยู่แล้ว นอกจากคะแนนการร้องและการเต้นพื้นฐานแล้ว ยังมีคะแนนพิเศษด้านเสน่ห์การแสดงบนเวทีอีกยี่สิบคะแนน เจ้าพวกสัตว์ประหลาดในคลาส A กับคลาส B คะแนนพื้นฐานคงไม่ต่ำแน่ ถ้าเราอยากจะชนะ คะแนนยี่สิบนี้สำคัญมาก ต้องคว้ามาให้ได้"

ลัวหมิงพยักหน้าเห็นด้วย "ใช่แล้ว คิดจะชนะพวกเขาด้วยการแสดงแบบธรรมดามันแทบเป็นไปไม่ได้เลย เราต้องมีจุดเด่น ต้องมีจุดที่ทำให้คนจดจำได้ในแวบแรก" เขามองไปยังทุกคน "หรือว่าท่อนฮุกเราจะเพิ่มการประสานเสียงระดับยากเข้าไป หรือไม่ก็ออกแบบการแปรแถวเต้นให้ซับซ้อนขึ้นดีไหม"

ทันทีที่ลัวหมิงเสนอ เหลียงชวน เฉินจิ่งหมิง และฟู่เซิน ทั้งสามคนก็หน้าถอดสีอย่างเห็นได้ชัด

น้ำเสียงของเหลียงชวนเริ่มสั่น "ยัง...ยังจะเพิ่มความยากอีกเหรอ แค่เต้นตามท่าพื้นฐานตอนนี้ผมก็แทบจะทุ่มสุดตัวแล้ว ถ้าเพิ่มท่ายากๆ เข้าไปอีก ผมกลัวว่าจะกลายเป็นตัวถ่วง..."

"ผมก็ด้วย" เฉินจิ่งหมิงพูดเสียงเบา "พอคิดว่าจะต้องทำท่ายากขนาดนั้นบนเวที ผมก็ประหม่าจนหัวสมองโล่งไปหมดแล้ว"

ฟู่เซินเองก็ทำหน้ามุ่ย "ปัญหาของผมก็เหมือนกัน พอประหม่าปุ๊บก็ชอบเต้นคร่อมจังหวะไม่ก็ช้ากว่าจังหวะ ยิ่งอยากทำให้ออกมาดี ก็ยิ่งผิดพลาด"

ห้องซ้อมตกอยู่ในความเงียบงัน นี่มันทางตันชัดๆ

ถ้าอยากได้คะแนนเพิ่ม ก็ต้องเพิ่มจุดจำและความยากของการแสดง

แต่การเพิ่มความยาก ก็ยิ่งทำให้สมาชิกหลายคนประหม่ามากขึ้น จนแม้แต่พื้นฐานที่สุดก็ยังทำได้ไม่ดี ผลลัพธ์รังแต่จะได้ไม่คุ้มเสีย

"งั้นก็ไม่ต้องเพิ่มสิ~"

เสิ่นเลี่ยนเอียงคอมองพวกเขา สายตากวาดผ่านเหลียงชวนทั้งสามคนที่ทำหน้าตึงเครียด "คนเป็นๆ จะยอมให้ปัสสาวะกักตายเหรอไง"

"ความตื่นเต้นของพวกเขาไม่ใช่เรื่องที่จะแก้ได้ด้วยการเพิ่มชั่วโมงซ้อม นายสร้างตึกให้สูงขึ้นแล้วบอกให้คนกลัวความสูงกระโดดลงมา เขาก็มีแต่จะยิ่งกลัว สิ่งที่เราต้องทำคือผูกเชือกนิรภัยให้เขา ไม่ใช่ผลักเขาตกลงไป"

"เชือกนิรภัยเหรอ" ลัวหมิงยังไม่ค่อยเข้าใจ

"ใช่ เชือกนิรภัย" เสิ่นเลี่ยนยิ่งคิดดวงตาก็ยิ่งเป็นประกาย เขายันกายลุกขึ้นนั่งอย่างกะทันหัน

อาการปวดเมื่อยกล้ามเนื้อทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะนิ่วหน้าซีดปาก เขารัวคำพูดออกมาอย่างรวดเร็ว "เราต้องเล่นท่าลบ ไม่ใช่ท่าบวก สิ่งที่เราต้องออกแบบไม่ใช่ 'จุดเด่น' ที่จะไปเพิ่มภาระให้พวกเขา แต่เป็นจุดค้ำจุนที่สามารถดึงเอาความตื่นเต้นของพวกเขามาใช้ประโยชน์ต่างหาก"

เขาลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปกลางห้องซ้อม

"เพลงของเราชื่อ King's Landing! ความหมายตรงตัวคือการขึ้นครองบัลลังก์ ราชันย์เสด็จ แต่แก่นแท้ข้างในคือการหลุดพ้นและการกำเนิดใหม่ ทำไมเราถึงไม่ทำให้อารมณ์นี้เห็นเป็นรูปธรรมล่ะ" เขามองไปยังเหลียงชวน เฉินจิ่งหมิง และฟู่เซิน "พวกนายสามคน ในท่อนเวิร์สช่วงครึ่งแรกของเพลง ไม่จำเป็นต้องทำท่าทางซับซ้อนอะไรเลย"

การจัดแจงของเสิ่นเลี่ยนทำเอาทุกคนนิ่งอึ้งไป

"ช่วงครึ่งแรก พวกนายแค่คุกเข่าอยู่ในเงามืดด้านหลังสุดของเวที หรือไม่ก็หันหลังให้คนดู ทำท่าทางเหมือนกำลังถูกกดทับ ถูกพันธนาการเอาไว้ ไม่ต้องมองกล้อง ไม่ต้องควบคุมสีหน้า สิ่งเดียวที่พวกนายต้องทำ คือเอาความประหม่า ความกระวนกระวาย และความกลัวทั้งหมด เปลี่ยนเป็นอารมณ์ของตัวละคร แล้วสะสมมันเอาไว้ข้างใน"

"สิ่งที่คนดูจะเห็น จะไม่ใช่เด็กฝึกที่กำลังตื่นเวที แต่เป็นดวงวิญญาณที่ถูกล่ามตรวนเอาไว้"

"ความตื่นเต้นของพวกนาย ในตอนนั้น มันคือการแสดงที่สมจริงที่สุด"

ทั้งสามคนรวมถึงเหลียงชวนฟังจนอ้าปากค้าง แววตาค่อย ๆ เริ่มมีประกายความหวังผุดขึ้นมา

แผนการนี้ ดูเหมือนจะเปลี่ยนจุดอ่อนที่สุดของพวกเขา ให้กลายเป็นอาวุธที่คมกริบที่สุด

"แล้วหลังจากนั้นล่ะ" ลัวหมิงถามต่อ เขาสัมผัสได้ราง ๆ ว่าความคิดนี้ของเสิ่นเลี่ยนมีของอยู่ไม่น้อย

"หลังจากนั้น" สายตาของเสิ่นเลี่ยนเปลี่ยนเป็นเฉียบคม "พอเสียงกลองท่อนแรกของท่อนฮุกที่ร้องว่า 'เหยียบย่ำพันธนาการนี้ให้แหลกสลาย' ดังกึกก้องลงมา สิ่งที่พวกนายต้องทำ คือเอาพลังงานทั้งหมดที่สะสมไว้ มาลงกับท่าทางเพียงท่าเดียว

"ลุกขึ้นยืน!"

"เป็นแค่การขยับตัวลุกขึ้นยืนที่เรียบง่ายที่สุด แต่ต้องใช้แรงกายทั้งหมดที่มี เป้าหมายของพวกนายไม่ใช่การเต้น แต่เป็นการพังทลายท่าทางที่ถูกกดขี่นั้นทิ้งไปให้หมดสิ้น! เปลี่ยนความตื่นเต้นของพวกนายให้เป็นความโกรธ เปลี่ยนให้เป็นพลัง แล้วปลดปล่อยมันออกมาในทีเดียวผ่านท่าทางนี้ ในจังหวะนั้น พวกนายนี่แหละคือจุดศูนย์กลางของเวที"

ทั่วทั้งห้องซ้อมเงียบกริบจนได้ยินเสียงเข็มหล่น

ทุกคนตกตะลึงกับภาพที่เสิ่นเลี่ยนวาดเอาไว้

ดีไซน์นี้มันเฉียบขาดเกินไปแล้ว

มันไม่เพียงแต่แก้ปัญหาเรื่องความตื่นเต้นของสมาชิกทั้งสามคนได้อย่างสมบูรณ์แบบ ให้เซฟโซนทางอารมณ์และจุดค้ำจุนในการระเบิดพลังแก่พวกเขา แต่ยังถ่ายทอดธีมหลักของเพลงออกมาได้อย่างทรงพลัง ทั้งการปะทะสายตาและแรงดึงดูดทางอารมณ์

เปลี่ยนจุดอ่อน ให้กลายเป็นท่อนโชว์ของที่เจิดจรัสที่สุด

"ผม... ผมคิดว่าผมทำได้ครับ!" เฉินจิ่งหมิงเป็นคนแรกที่ลุกพรวดขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น บนใบหน้าไม่มีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่อีกต่อไป มีเพียงความฮึกเหิมที่อยากจะลองดูสักตั้ง

"วิธีนี้ดีมากเลยครับ ผมจะได้ไม่ต้องคอยกังวลว่าจะตามท่าเต้นซับซ้อนพวกนั้นไม่ทัน ขอแค่มีสมาธิอยู่กับอารมณ์ตรงนั้นและท่าลุกขึ้นยืนก็พอแล้ว!" ฟู่เซินก็พยักหน้าอย่างหนักแน่นเช่นกัน

เหลียงชวนถึงกับขอบตาแดงก่ำ เขามองเสิ่นเลี่ยนด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความซาบซึ้งใจ "พี่เลี่ยน ขอบคุณมากนะครับ... การออกแบบนี้ มันเหมือนตัดเย็บมาเพื่อพวกเราโดยเฉพาะเลย"

ลัวหมิงพ่นลมหายใจออกมายาวเหยียด สายตาที่เขามองเสิ่นเลี่ยนเต็มไปด้วยความรู้สึกอันซับซ้อน มีทั้งความชื่นชม และมีความโล่งใจที่ยอมจำนนให้อย่างหมดหัวใจ

เขายอมรับว่าในเรื่องความเข้าใจและการวางภาพรวมของเวที ในฐานะลีดเดอร์แล้ว ความคิดสร้างสรรค์ของเสิ่นเลี่ยนไม่มีใครเทียบได้จริง ๆ

"ดี!" เสิ่นเลี่ยนเคาะขวานตัดสินอย่างเด็ดขาด น้ำเสียงหนักแน่นทรงพลัง "เอาตามนี้แหละ! นับจากนี้เป็นต้นไป นี่คืออาวุธลับของ King's Landing พวกเรา ทุกคนพักยี่สิบนาที แล้วมาเริ่มซ้อมรวมกันดูสักรอบ"

เด็กหนุ่มทั้งเจ็ดพยุงกันและกันลุกขึ้นยืนใหม่อีกครั้ง ในดวงตาของพวกเขา ต่างลุกโชนไปด้วยเปลวไฟดวงเดียวกัน

ผลการซ้อมรวมในคืนนั้น ออกมาดีเกินคาดอย่างน่าตกใจ

เมื่อเหลียงชวน เฉินจิ่งหมิง และฟู่เซิน ลองถ่ายทอดความกระวนกระวายและความตื่นเต้นทั้งหมดลงไปในบทบาทของ "ผู้ถูกพันธนาการ" เป็นครั้งแรก สมาธิอันแน่วแน่อย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนก็เข้าโอบล้อมพวกเขาทันที

พวกเขาไม่จำเป็นต้องคอยพะวงเรื่องกล้อง สีหน้า หรือจังหวะเต้นบ้าบอนั่นอีกต่อไป ขอแค่สวมบทบาทเป็นดวงวิญญาณที่ถูกกดขี่จนถึงขีดสุดให้ดีก็พอ

และเมื่อเสียงกลองท่อนฮุกดังกัมปนาทราวกับฟ้าผ่า วินาทีที่เสิ่นเลี่ยนตะโกนว่า "ลุก!" ทั้งสามคนก็ราวกับหลุดพ้นจากโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น ใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีผุดลุกขึ้นยืนอย่างดุดัน!

โทสะและพลังที่ปะทุออกมาจากข้างในนั้น ถึงกับทำให้พวกลัวหมิงที่เตรียมจะต่อท่าเต้นอยู่ข้าง ๆ ใจกระตุกวูบไปด้วย

สำเร็จแล้ว!

การออกแบบนี้ มันเวิร์กจริง ๆ ด้วย!

เด็กหนุ่มทั้งเจ็ดลากขาทั้งสองข้างที่หนักอึ้งราวกับถ่วงตะกั่ว แต่กลับอุ้มหัวใจที่ถูกจุดประกายขึ้นมาใหม่อีกครั้ง เดินกลับไปยังหอพัก

ค่ำคืนนี้ พวกเขาหลับสบายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน