ตอนที่ 64 วันที่ยี่สิบสองเมษายน การแสดงรอบแรกมาถึงแล้ว

วันรุ่งขึ้น รถบัสคันใหญ่จอดเทียบหน้าทางเข้าแคมป์ฝึกตามปกติ แฟนคลับริมทางเพิ่มขึ้นเกือบเท่าตัวจากเมื่อวาน

ทันทีที่เหล่าเด็กฝึกก้าวลงจากรถ ก็พากันทำตามอย่างรวดเร็ว ส่งพลังความกระตือรือร้นกันสุดขีด

เฉียวอี้โจวพุ่งลงไปเป็นคนแรก เขาส่งจูบไปทางแฟนคลับของตัวเองทันที เรียกเสียงกรี๊ดสนั่นหวั่นไหว

คนอื่น ๆ ก็พากันโบกไม้โบกมือ ส่งมินิฮาร์ต บรรยากาศคึกคักกว่าเมื่อวานมาก

เสิ่นเลี่ยนลงจากรถเป็นคนสุดท้าย

ท่ามกลางเสียงอึกทึกครึกโครม เขามองเห็นเด็กสาวที่ถือกล้องเมื่อวานได้ในทันที

ไม่เพียงแค่เธอ วันนี้ข้างกายเธอยังมีคนอื่น ๆ ที่ถือกล้องหรือโทรศัพท์มือถือเพิ่มขึ้นมาอีกสองสามคน ดูทรงแล้วน่าจะเป็นแฟนคลับของเขาทั้งหมด

พวกเธอไม่ได้กรีดร้องเสียงดังเหมือนแฟนคลับคนอื่น เพียงแค่ยืนจับจองมุมหนึ่งอย่างเงียบสงบ เลนส์กล้องทุกตัวหันตรงมาที่เขาพร้อมเพรียงกัน

เสิ่นเลี่ยนไม่ได้เดินเข้าไปหาใครเป็นพิเศษ แต่หยุดยืนในระยะปลอดภัยห่างจากกลุ่มแฟนคลับสองสามก้าว ก่อนจะโค้งคำนับให้ทุกคนอย่างลึกซึ้ง

การกระทำนี้ทำให้ทั่วบริเวณเงียบกริบไปหนึ่งวินาที ก่อนจะระเบิดเสียงตอบรับอันอบอุ่นและกระตือรือร้นยิ่งกว่าเดิม

ท่ามกลางเสียงกรี๊ด มีคนตะโกนนำขึ้นมาสุดเสียง "เสิ่นเลี่ยน! สู้ ๆ นะ! พวกเรา 'ไป่เลี่ยนกัง' จะอยู่เคียงข้างคุณเสมอ!"

คำว่า "ไป่เลี่ยนกัง" หรือ "สถานีแฟนคลับ" เสิ่นเลี่ยนฟังแล้วยังมึน ๆ อยู่บ้าง แต่ประโยคที่ว่า "จะอยู่เคียงข้างคุณเสมอ" นั้น เขาเข้าใจแจ่มแจ้ง

เขาเงยหน้าขึ้น สายตากวาดมองผ่านกล้องเลนส์ซูมและสมาร์ตโฟนเหล่านั้น ก่อนจะหยุดอยู่ที่ใบหน้าของเด็กสาวที่คุ้นตาชั่วครู่

จากนั้นเขาก็มองไปยังแฟนคลับทุกคนที่ถือกล้องและโทรศัพท์มือถือ แล้วพูดอย่างจริงจังว่า "ขอบคุณทุกคนครับ ผมจะพยายามให้เต็มที่"

พอพูดจบ เขาก็มองไปที่หน้ากล้อง ยกมือขึ้นกำหมัด ทำท่าสู้ ๆ ให้กำลังใจทั้งตัวเองและพวกเธอ จากนั้นจึงหมุนตัวเดินเข้าสู่อาคารซ้อมภายใต้การดูแลของทีมงาน

กระบวนการทั้งหมดกินเวลาไม่กี่สิบวินาที ทว่ากลับทำให้แฟนคลับของเสิ่นเลี่ยนทุกคนในที่นั้นรู้สึกอิ่มเอมใจอย่างยิ่ง

พวกเธอจดจำเขาได้ เขาตอบรับพวกเธอ และเขาได้ให้คำสัญญาไว้แล้ว

นี่คือความรักความผูกพันที่ต่างฝ่ายต่างมอบให้กันอย่างดีที่สุด

หลายวันต่อจากนั้น ความเข้มข้นของการซ้อมก็พุ่งสูงขึ้นอย่างก้าวกระโดด

ไม่ใช่แค่การแกะท่าหรือจำรายละเอียดตามลำพังอีกต่อไป แต่ทุกกลุ่มก้าวเข้าสู่ขั้นตอนการซ้อมรวมทีม และเริ่มใส่การจัดตำแหน่งบล็อกกิ้งบนเวทีอย่างเป็นทางการ

ห้องซ้อมดูราวกับกระดานหมากรุกอันประณีตแม่นยำ ส่วนเหล่าเด็กฝึกก็คือตัวหมาก การเคลื่อนไหวในแต่ละก้าว การหมุนตัวในแต่ละครั้ง ต้องตรงเป๊ะห้ามผิดพลาดแม้แต่น้อย มิฉะนั้นสิ่งที่รอพวกเขาอยู่ก็คือการชนเข้ากับเพื่อนร่วมทีมอย่างจัง หรือไม่ก็ทำลายภาพรวมของแถวแถวจนพังพินาศ

เพลง King's Landing ของกลุ่มเสิ่นเลี่ยน แค่ดูจากชื่อก็รู้แล้วว่าเป็นเพลงแดนซ์ที่เต็มไปด้วยความดุดันและพลังอันล้นเหลือ

ท่าเต้นประกอบไปด้วยการแปรแถวที่สลับซับซ้อนจำนวนมาก และจังหวะเน้นย้ำที่ต้องพร้อมเพรียงกันอย่างสมบูรณ์แบบ มันเรียกร้องทั้งพละกำลังและความเข้าขากันของทีมในระดับที่สูงลิ่ว

ภายในห้องซ้อม เพลงถูกเปิดวนซ้ำไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบ พื้นห้องเพิ่งจะเปียกชุ่มด้วยเหงื่อ ก็ถูกลมเย็นจากเครื่องปรับอากาศเหนือศีรษะเป่าจนแห้งอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ถูกเหงื่อระลอกใหม่หยดลงมาทับถมอีกครั้ง

บนกระจกมีฝ้าไอน้ำเกาะกุมอยู่ตลอดเวลาเนื่องจากความแตกต่างของอุณหภูมิ สะท้อนภาพใบหน้าของแต่ละคนที่เปี่ยมไปด้วยความเหนื่อยล้า จดจ่อ หรือไม่ก็กระวนกระวายใจ

ในบรรดาทุกคน คนที่เหนื่อยที่สุดเห็นจะเป็นลัวหมิง

เขาเป็นเหมือนลูกข่างที่ถูกบังคับให้หมุนคว้างด้วยความเร็วสูงในสองโลกที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

ช่วงเช้า เขาต้องขลุกอยู่ในห้องซ้อม กัดฟันเคี่ยวกรำการจัดแถวเพลง King's Landing ร่วมกับสมาชิกในกลุ่ม พอถึงช่วงบ่าย เขาก็ต้องรีบแจ้นไปยังห้องซ้อมเฉพาะสำหรับโชว์เดี่ยวอย่างไม่หยุดพัก หยิบกระบี่ประกอบฉากขึ้นมา ซ้อมสเตจพิเศษร่วมกันในเพลงสไตล์จีนโบราณที่มีชื่อว่า "เจี้ยนซุ่ยเหยา" (พู่กระบี่พลิ้วไหว)

วินาทีก่อนหน้า ลัวหมิงเพิ่งจะทำท่าที่ต้องเกร็งกล้ามเนื้อแทบระเบิดในเพลง King's Landing

แต่วินาทีถัดมา เขาต้องเค้นเอาความอ่อนช้อยพลิ้วไหวดั่งสายน้ำในการพลิกข้อมือสะบัดพู่กระบี่ในเพลง "เจี้ยนซุ่ยเหยา" ออกมาให้ได้

วิธีการออกแรงและการถ่ายทอดอารมณ์ที่แตกต่างกันราวฟ้ากับเหวแทบจะฉีกร่างของเขาออกเป็นชิ้น ๆ

มีหลายครั้งที่เสิ่นเลี่ยนเห็นเขาตรงหัวมุมทางเดิน

เด็กหนุ่มที่เคยฮึกเหิมและเปล่งประกายเปี่ยมชีวิตชีวา บัดนี้ใต้ตามีรอยคล้ำเป็นปื้น ร่างกายซูบผอมลงจนเห็นได้ชัดด้วยตาเปล่า

บ่อยครั้งที่เขาไปกินข้าวที่โรงอาหารไม่ทัน ได้แต่พิงมุมกำแพง ล้วงขนมปังสองแผ่นออกมาจากกระเป๋ายัดส่ง ๆ เข้าปาก แล้วกระดกน้ำตามไปค่อนขวด ถือว่าจบไปหนึ่งมื้อ

บางทีเหนื่อยจัดจนถึงขั้นยังกำกระบี่แน่นแล้วเผลอหลับไปทั้งที่พิงกำแพง ข้อมือยังคงค้างอยู่ในท่าควงกระบี่ตามสัญชาตญาณ

เมื่อเห็นลัวหมิงเป็นแบบนี้ พวกเสิ่นเลี่ยนจึงทำได้เพียงช่วยดูแลเรื่องหลังบ้าน พอกลับถึงหอพักก็ช่วยตักน้ำมาให้เขาแช่เท้า ผลัดกันช่วยนวดไหล่กับเอวและหลังที่แข็งเกร็งจากการซ้อมเต้นติดต่อกันเป็นเวลานาน เพื่อคลายกล้ามเนื้อที่ตึงจนปวดตุบ ๆ

ทว่านี่ไม่ใช่สมรภูมิของลัวหมิงเพียงคนเดียว

เด็กฝึกทุกคนต่างฮึดสู้กันสุดใจ ทุ่มเทเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี เพื่อการเปล่งประกายเพียงไม่กี่นาทีบนเวทีการแสดงรอบแรก

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วท่ามกลางเสียงนับจังหวะและเสียงหอบหายใจอันซ้ำซากจำเจ

กัดฟันเคี่ยวกรำตัวเองข้ามวันข้ามคืนมาเช่นนี้ จนกระทั่งวันที่ยี่สิบสองเมษายน วันการแสดงรอบแรก... ก็มาถึง