ตอนที่ 125 แม่เผิงหายป่วย

เวลาที่ยุ่งมักจะผ่านไปเร็วเสมอ ขอเพียงไม่ใช่งานซ้ำซากจำเจ ซึ่งการนั่งตรวจโรคย่อมไม่ใช่งานซ้ำซากจำเจอย่างเห็นได้ชัด มันคล้ายกับการทำโจทย์คณิตศาสตร์เสียมากกว่า ดังนั้นหวังเฉินจึงรู้สึกว่าเวลาผ่านไปเร็วมาก

ส่วนหลินฟานนั้นได้แต่หัวเราะแห้ง ๆ มีเพียงตอนที่หวังเฉินให้เขาได้ลงมือตรวจ หรือตอนที่ยืนฟังการตรวจโรคอยู่ข้าง ๆ เท่านั้นที่รู้สึกว่าเวลาผ่านไปเร็วหน่อย แต่ตอนที่ต้องคอยจัดยาตลอดเวลานั้น ช่างรู้สึกเหมือนแต่ละวันยาวนานราวกับหนึ่งปี

วันนี้เผิงเจี๋ยมาที่คลินิกยาจีน เพราะหลินฟานโทรไปบอกว่า จากการวินิจฉัยของหวังเฉิน โรคของแม่เธอรักษาหายแล้ว