ตอนที่ 56 พี่เยฺว่ คุณเปิดคณะละครสัตว์มายากลได้เลยนะเนี่ย

มุมกล้องแพนไปอีกด้านหนึ่ง สระว่ายน้ำขนาดหลายร้อยตารางเมตรดูกว้างใหญ่ราวกับทะเลสาบขนาดย่อม

เหล่าแฟนคลับคนดูถึงกับอ้าปากค้าง

เชี่ยเอ๊ย! นี่สระว่ายน้ำเหรอวะ? ชิบหายละ! ใหญ่กว่าบ้านกูอีก!

ถามจริง วิลล่าของพี่เยฺว่มันจะใหญ่ไปถึงไหนกันแน่เนี่ย?

สระว่ายน้ำใหญ่ขนาดนี้จะแช่แข็งยังไงไหว? แถมตอนนี้แดดเปรี้ยงขนาดนี้ด้วยนะ!

ต่อให้ใช้เครื่องทำความเย็นสักสิบกว่าเครื่อง ก็ต้องใช้เวลาเป็นวันเลยไม่ใช่เหรอ?

พวกมึงเพิ่งมาใหม่กันใช่ปะ? คราวก่อนพี่เยฺว่ยังเปลี่ยนเนินเขาทั้งลูกให้เป็นลานสเกตน้ำแข็งได้เลย สระว่ายน้ำกระจอกแค่นี้จะไปคณามืออะไร!

ไป๋เยฺว่เดินไปที่ริมสระ นั่งยองๆ ลง แล้วใช้น้ำในสระล้างมือ ทั้งยังกวักน้ำในสระเล่นเบาๆ จนผิวน้ำกระเพื่อมไหวเป็นระลอกคลื่น

"ทุกคนเห็นแล้วใช่ไหมครับ? น้ำในสระยังเป็นน้ำธรรมดาปกตินะครับ!"

ในห้องไลฟ์:

ไม่มีปัญหา! น้ำใสแจ๋วแทบจะโปร่งใส ถ้ามีใครแอบฉี่เป็นสีเหลืองนี่เห็นชัดแน่นอน!

ต่อให้พี่เยฺว่ตุกติกอะไรไว้ ตาเนื้อคนธรรมดาอย่างฉันก็ดูไม่ออกอยู่ดีแหละจ้า

พี่เยฺว่จ๋า รีบเริ่มเถอะ! รอดูไม่ไหวแล้วเนี่ย!

ไป๋เยฺว่ลุกขึ้นยืน เผยรอยยิ้มลึกลับชวนค้นหา

"การจะแช่แข็งสระว่ายน้ำเล็กๆ แห่งนี้ ความจริงไม่ยากเลยครับ มีมือ... เอ๊ย มีเท้าก็พอแล้ว!"

พูดจบ ไป๋เยฺว่ก็ค่อยๆ ยกเท้าข้างหนึ่งขึ้นมา โดรนพลังเวทซูมกล้องลงไปจับภาพที่ใต้ฝ่าเท้าของเขาทันที

ผู้ชมทั้งหลายต่างเบิกตากว้างจ้องมอง

???

จะเหยียบลงไปจริงๆ เหรอวะ?

พี่เยฺว่จะไม่โป๊ะแตกลื่นตกสระไปใช่ไหมเนี่ย?

ไม่ได้การละ กูต้องอัดคลิปไว้ดู!

ทว่า ไป๋เยฺว่ก้าวออกไปหนึ่งก้าว เท้าของเขาเหยียบลงบนผิวน้ำอย่างมั่นคง ไร้ซึ่งระลอกคลื่นน้ำกระเพื่อมไหวแม้แต่น้อย

วินาทีที่เขาก้าวเหยียบลงไป เขาแอบร่ายเวทขึ้นอย่างเงียบงัน สระว่ายน้ำทั้งสระพลันกลายเป็นน้ำแข็งอย่างรวดเร็วจากฝั่งที่เขายืนลามไปจนถึงฝั่งตรงข้าม ชั่วพริบตาก็กลายเป็นก้อนน้ำแข็งแผ่นยักษ์ แม้แต่ระลอกคลื่นบนผิวน้ำก็ถูกแช่แข็งค้างเติ่งไว้อย่างนั้น

ทว่า น้ำในสระทั้งหมดยังคงใสกระจ่างโปร่งแสง คนทั่วไปมองจากภายนอกแทบจะดูไม่ออกเลยว่ามีความผิดปกติอันใด

ผู้ชม: !!!

เชี่ยเอ๊ย! ตะกี้พี่เยฺว่ยังเอาน้ำในสระล้างมืออยู่เลยไม่ใช่เหรอ? แล้วน้ำหายไปไหนหมดวะ?

ชั่วพริบตาเดียว เกิดอะไรขึ้นกับสระว่ายน้ำเนี่ย? เหมือนมันแข็งตัวไปแล้วเลยโว้ย!!!

บ้าไปแล้ว! สระว่ายน้ำทั้งสระกลายเป็นน้ำแข็งก้อนยักษ์ในพริบตาเดียวจริงๆ เหรอวะเนี่ย?

[แชมป์โลกแห่งการเถียง]: ไม่นะ เป็นไปได้ว่าใต้เท้าพี่เยฺว่อาจจะมีเสาแก้วโปร่งแสงค้ำอยู่ก็ได้!!

เป็นไปได้อยู่นะ! พวกยอดฝีมือที่แกล้งแสดงวิชาตัวเบาวิ่งบนน้ำ เขาก็ฝังเสาไว้ในน้ำล่วงหน้ากันทั้งนั้นแหละ!

ทว่า ในขณะที่เหล่าแฟนคลับกำลังเค้นสมองวิเคราะห์และคิดว่าจับไต๋ได้แล้วนั้น ไป๋เยฺว่ก็เริ่มก้าวเท้าอีกครั้ง เดินทอดน่องไปบนผิวน้ำราวกับกำลังเดินอยู่บนพื้นราบเรียบ

พี่เยฺว่โคตรเจ๋ง!

พี่เยฺว่สุดยอดไปเลยค่ะ!

666!!

ข้อความที่สงสัยว่ามีเสาแอบติดตั้งอยู่ใต้น้ำ ค่อยๆ หายวับไปจากหน้าจอคอมเมนต์วิ่ง

เอ่อ พี่น้องครับ ผมเพิ่งย้ายมาจากฝั่งยวียวี อยากจะถามหน่อยว่า มายากลของพี่เยฺว่อันนี้ มันไม่ใช่เวทมนตร์จริงๆ ใช่ไหมครับ?

ฉันก็เพิ่งมาใหม่ อยากถามเหมือนกันเลย!

+1

+666

ยังไม่ทันที่ไป๋เยฺว่จะได้ตอบ คนดูรุ่นเก่าก็รีบช่วยอธิบายแทนทันควัน

พี่น้องหน้าใหม่ทั้งหลาย อย่ามัวแต่คิดระแวงไปเรื่อยสิ โลกนี้มันจะมีเวทมนตร์ที่ไหนกัน? ต้องเชื่อมั่นในวิทยาศาสตร์เข้าไว้! มายากลน่ะ มายาก็คืออุปกรณ์ ส่วนกลก็คือเทคนิคฝีมือล้วนๆ!

ใช่แล้ว! เลิกถามคำถามโง่ๆ แบบนี้สักทีเถอะ วันนี้พี่เยฺว่เพิ่งไปลงบันทึกประจำวันกับตำรวจแล้วกลับมาเองนะ ถ้าเป็นเวทมนตร์จริง ป่านนี้คงโดนจับไปผ่าตัดแยกร่างทดลองไปนานแล้ว!

มุมปากของไป๋เยฺว่กระตุกเบาๆ นึกอยากจะหัวเราะขึ้นมา ทว่าจิตใจอันแข็งแกร่งของเขาก็กดข่มมันเอาไว้ได้

"ที่พี่น้องหลายท่านพูดมาถูกต้องเลยครับ! ไม่ว่ามายากลจะน่าอัศจรรย์หรือตระการตาเพียงใด มันก็เป็นแค่ภาพลวงตาตบตาเท่านั้นแหละครับ!"

"อื้ม~"

เจ้าก้อนข้าวน้อยที่อยู่ข้างๆ พอเห็นไป๋เยฺว่เดินอยู่บนสระน้ำ ดวงตากลมโตสีดำขลับคู่นั้นก็ฉายแววสนุกสนานตื่นเต้น มันตบตัวโก่วตั้นเร่งให้เดินไปทางนั้น

"ฮือ..."

โก่วตั้นค่อนข้างไม่อยากไป ถึงแม้สระน้ำที่กลายเป็นน้ำแข็งจะดูน่าอัศจรรย์และน่าสนุกก็เถอะ แต่มันก็หนาวเหน็บเอาเรื่องเลยนะ ขนาดอยู่ห่างออกมาตั้งระยะหนึ่ง โก่วตั้นยังรู้สึกสั่นสะท้านเลย

ทว่าเมื่อสัมผัสได้ถึงกรงเล็บแหลมคมของเจ้าก้อนข้าวน้อยที่จ่ออยู่ข้างหลัง โก่วตั้นจึงจำต้องกัดฟันเดินดุ่มๆ เข้าไป

แต่พอเห็นไป๋เยฺว่เดินได้อย่างชิลๆ สบายๆ มันก็เริ่มคลายความระแวดระวังลงไปเปลาะหนึ่ง ภายใต้การเร่งเร้าของเจ้าก้อนข้าวน้อย ขาทั้งสี่ข้างของมันจึงเหยียบย่างลงไปบนผิวน้ำของสระ...

วินาทีต่อมา พื้นน้ำแข็งอันลื่นปรื๊ดก็ทำให้มันเสียหลักจุดศูนย์ถ่วงทันที

ครืด ครืด ครืด!

เสียงกรงเล็บครูดขูดแผ่นน้ำแข็งดังแสบแก้วหู พลั่ก! โก่วตั้นกับเจ้าก้อนข้าวน้อยลื่นล้มหน้าคะมำฟาดลงบนลานน้ำแข็งเข้าอย่างจัง

"แง้ววว~"

เจ้าก้อนข้าวน้อยลุกขึ้นยืนสองขา ขาหน้าสองข้างเท้าสะเอว เอียงหัวกลมๆ มองโก่วตั้นที่นอนคว่ำอยู่บนผิวน้ำแข็งอย่างฮึดฮัด ท่าทางน่ารักน่าเอ็นดูสุดขีด

"อ่าวู้ว~"

ผู้ชมในห้องไลฟ์เห็นภาพนี้เข้า ต่างก็หัวเราะลั่นกันถ้วนหน้า

"กรี๊ดดด เจ้าก้อนข้าวน้อยน่ารักจังเลยโว้ยยย!!!"

"เจ้าก้อนข้าวน้อยแสนรู้เกินไปแล้ว! ทำไมฉันรู้สึกเหมือนข้างในเป็นเด็กใส่ชุดมาสคอตแพนด้าเลยวะ?"

"พวกนายดูสิ เหมือนเจ้าก้อนข้าวน้อยกำลังด่าโก่วตั้นอยู่เลย! แถมด่าซะโก่วตั้นหงอไม่กล้าหือสักแอะ!"

"55555! เจ้าโก่วตั้นตัวเบื๊อกเอ๊ย ขำจะขิตแล้ว!"

เสี่ยวไตเมิ่งเองก็เอามือปิดปากขำไม่หยุดเช่นกัน

เจ้าก้อนข้าวน้อยน่ารักน่าหยิกเหลือเกิน ส่วนโก่วตั้นที่ทั้งขี้ขลาดทั้งซื่อบื้อก็ชวนให้เอ็นดูไม่แพ้กัน

ทุกคนต่างพากันขบขันอารมณ์ดี

ไป๋เยฺว่มองดูโก่วตั้นที่นอนคว่ำหน้าหงอยอยู่บนพื้นน้ำแข็ง สลับกับเจ้าก้อนข้าวน้อยที่ยืนฟึดฟัด แล้วก็ส่ายหน้ายิ้มๆ

"โก่วตั้น เจ้าก้อนข้าวน้อย มานี่เร็ว!"

เมื่อได้ยินเสียงของไป๋เยฺว่ โก่วตั้นก็ยันตัวลุกขึ้น กรงเล็บทั้งสี่เท้ากางออกเต็มที่ จิกลงไปบนผิวน้ำแข็งเพื่อทรงตัวให้มั่นคง

เจ้าก้อนข้าวน้อยค่อยๆ หมอบลง แล้วไถลตัวข้ามลานน้ำแข็งไปหาไป๋เยฺว่เหมือนกำลังว่ายน้ำ

สายตาของผู้ชมส่วนใหญ่ล้วนถูกเจ้าก้อนข้าวน้อยดึงดูดไปหมดสิ้น

เจ้าตัวเล็กที่ทำหน้าดุแบบแบ๊วๆ ตัวนี้ น่ารักน่าชังจนเกินต้าน ไม่ว่าหญิงหรือชายก็แทบจะอดใจไม่ไหว อยากจะอุ้มมันขึ้นมากอดแล้วลูบหัวกลมๆ นั่นดูสักที

"มา เจ้าก้อนข้าวน้อย กลิ้งโชว์ทุกคนหน่อย!"

"โก่วตั้น ยืนขึ้น!"

สิ้นเสียงของไป๋เยฺว่ เจ้าก้อนข้าวน้อยก็กลิ้งเกลือกไปมาบนลานน้ำแข็งอย่างอารมณ์ดีทันที

"ว้าววว!! เจ้าก้อนข้าวน้อยทั้งว่าง่ายทั้งน่ารัก พระสงฆ์ช่วย!"

"ลูกหมีแพนด้าเล่นสนุกแบบนี้ทุกตัวเลยเหรอเนี่ย? อยากเลี้ยงบ้างจังโว้ย!!"

"ฮือๆ พอดูเจ้าก้อนข้าวน้อยแล้ว รู้สึกแมวที่บ้านหมดความน่ารักไปเลยแฮะ!"

"พี่เยฺว่ ผมอิจฉาตาร้อนไปหมดแล้ว!"

ส่วนอีกด้านหนึ่ง แม้โก่วตั้นจะรู้สึกลำบากใจอยู่บ้าง แต่ก็ยอมยกสองขาหน้าขึ้นอย่างว่าง่าย โดยใช้กรงเล็บสองขาหลังเกาะพื้นน้ำแข็งไว้แน่น

แม่เจ้าโว้ย พอมันยืนสองขาขึ้นมาแบบนี้ ตัวมันสูงล่อไปเกือบสี่เมตรเลยทีเดียว

ส่วนสูงหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตรของไป๋เยฺว่ สูงได้แค่ครึ่งตัวของมันเท่านั้น

"เชี่ยเอ๊ย! ไอ้หมาโก่วตั้นนี่มันกลายพันธุ์ชัวร์ๆ!"

"เมื่อก่อนรู้สึกว่าโก่วตั้นตัวใหญ่กว่าสิงโตเสือเยอะแล้วนะ แต่ตอนนี้รู้สึกว่าเสือกับสิงโตเทียบไม่ติดฝุ่นเลยว่ะ!"

"พี่เยฺว่ นายแอบเอาขยะน้ำเสียปนเปื้อนนิวเคลียร์จากเกาะญี่ปุ่นให้โก่วตั้นกินใช่ไหมเนี่ย?"

"ให้ตายสิ! ฉันว่าพี่เยฺว่เปิดคณะละครสัตว์มายากลได้สบายๆ เลยนะเนี่ย! ดูสิ เจ้าก้อนข้าวน้อยกับโก่วตั้น สองตัวนี้ยังกะสัตว์บรรลุญาณ!"

"5555 จริงแท้แน่นอน! ถ้าพี่เยฺว่เปิดคณะละครสัตว์มายากลขึ้นมาจริงๆ รับรองว่าดังระเบิดระเบ้อชัวร์!"

ไป๋เยฺว่พาเจ้าก้อนข้าวน้อยกับโก่วตั้นเล่นบนสระน้ำสักพัก พอบรรยากาศความตื่นตาตื่นใจของมายากลแช่แข็งสระน้ำเริ่มซาลง เขาก็พาทั้งสองตัวกลับขึ้นมาบนสนามหญ้า

กล่องกระดาษสามใบถูกวางเรียงแถวหน้ากระดานโดยเว้นระยะห่างเท่าๆ กัน

"มายากลชุดใหญ่ที่สุดของผมในวันนี้กำลังจะเริ่มขึ้นแล้วครับ"

ไป๋เยฺว่บังคับมุมกล้องของโดรนเวทมนตร์ให้ส่องเห็นข้างในกล่องกระดาษเปล่าทั้งสามใบชัดๆ จากนั้นก็อุ้มเจ้าก้อนข้าวน้อยขึ้นมา

"ทุกคนดูให้ดีนะครับ นี่คือกล่องเปล่าสามใบ!"

"ต่อไป ผมจะแสดงกลเสกแพนด้าหายให้ทุกคนดู!"

"เดี๋ยวผมจะเอาเจ้าก้อนข้าวน้อยใส่ลงไปในกล่องใบใดใบหนึ่งในนี้ แล้วให้เสี่ยวไตเมิ่งทายว่าเจ้าก้อนข้าวน้อยอยู่ในกล่องไหน ถ้าเสี่ยวไตเมิ่งทายถูก ทุกคนอยากลงโทษอะไรผม จัดมาได้ตามสบายเลย ผมยอมทำตามทุกอย่าง"

"บทลงโทษงั้นเหรอ!!!"

แฟนคลับและผู้ชมในห้องไลฟ์ต่างตื่นเต้นคึกคักขึ้นมาทันที!

"เรื่องแค่นี้ต้องทายด้วยเหรอวะ? ก็ใส่ไว้ในกล่องไหน เจ้าก้อนข้าวน้อยมันก็ต้องอยู่ในกล่องนั้นสิเว้ย?"