ตอนที่ 200 ลมหายใจ

"...ผมเคยเดินทางไปจนสุดขอบโลก ได้เห็นกำแพงโครเมียมอันแข็งแกร่งทอดยาวสูงขึ้นไปจากพื้นดินด้วยตาตัวเอง..."

"...เมื่อพิจารณาว่าต้องใช้เวลาอีกหลายศตวรรษกว่าความดันบรรยากาศของเราจะเท่ากับในถังลมใต้ดิน ความตื่นตระหนกจึงสงบลง..."

"...จุดเริ่มต้นของจักรวาลราวกับเป็นการสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วกลั้นหายใจเอาไว้..."

กู้เต๋อโหย่วอ่านเรื่องนี้ซ้ำเป็นรอบที่สามแล้ว

ในฐานะครูสอนวิชาฟิสิกส์ระดับมัธยมปลาย เขารู้สึกทึ่งที่ผู้เขียนสามารถใช้รูปแบบนิยายอธิบายกฎข้อที่สองของอุณหพลศาสตร์ได้อย่างทะลุปรุโปร่งและเปี่ยมด้วยบทกวีขนาดนี้