ตอนที่ 106 ขอพักแรมสำเร็จ

หลังกำแพงดิน ตาเฒ่าหวังหรี่ดวงตาฝ้าฟางของคนชราลง อาศัยแสงสีขาวประหลาดสาดส่อง เขาจึงมองเห็นผู้มาเยือนได้อย่างชัดเจน อีกฝ่ายสวมชุดคลุมจื๋อตัวผ้าต่วน สวมหมวกซื่อฟังผิงติ้ง ดูเป็นผู้ดีมีหน้ามีตาคนหนึ่งจริง ๆ (หมายเหตุ: ตรงนี้ที่เขียนว่าเป็นผ้าต่วน เพื่อสะท้อนให้เห็นถึงค่านิยมการแต่งกายเกินฐานะที่ปรากฏขึ้นในปลายราชวงศ์หมิง ซึ่งสืบค้นแล้วพบว่ามีเหตุการณ์เช่นนี้อยู่จริง แสดงให้เห็นถึงความเสื่อมถอยของพระราชอำนาจ)

ทว่าสิ่งของเปล่งแสงได้ในมือนั้น กลับทำให้เขารู้สึกระแวดระวังขึ้นมาในใจ

"คุณชายท่านนี้โปรดอภัยด้วย" ตาเฒ่าหวังตอบกลับเสียงดัง "หมู่บ้านเล็ก ๆ ของพวกเราเรือนชานทรุดโทรม ไม่สะดวกจะต้อนรับแขกผู้สูงศักดิ์จริง ๆ เดินหน้าไปอีกไม่กี่ลี้ก็มีสถานีม้าแล้ว มิสู้..."