ตอนที่ 237 วีรชนผู้เป็นอมตะ

เจียงเย่รับจดหมายถึงทางบ้านที่หนักอึ้ง เปี่ยมด้วยไออุ่นของร่างกายและคราบเลือดฉบับนั้นมา รู้สึกเพียงว่าฝ่ามือร้อนผ่าวและหนักอึ้งยิ่งกว่าพันชั่ง

เขากุมมือเปื้อนเลือดของทหารนายนั้นไว้แน่น ขอบตารื้นแดง น้ำเสียงสั่นเครือ "รุ่นพี่ อดทนไว้นะครับ! พวกเราช่วยคุณได้! คุณต้องมีชีวิตอยู่กลับไปส่งให้แม่คุณด้วยตัวเองสิ!"

มุมปากของทหารนายนั้นพยายามจะยกยิ้มขึ้นมา ทว่าสุดท้ายก็ทำไม่สำเร็จ ทำได้เพียงส่ายหน้าแผ่วเบาอย่างยิ่ง ประกายในแววตากำลังเหือดหายไปอย่างรวดเร็ว