ตอนที่ 253 ยกให้และไม่ยกให้

ยามเช้าตรู่ ภายในอารามพรตเก่าทรุดโทรมกลางหุบเขาไกล หมอกขาวเบาบางยังมลายไปไม่หมด กลิ่นธูปควันและไอดินกลิ่นหญ้าอันเยียบเย็นลอยอบอวลไปทั่ว

นักพรตไท่ซวียังคงนั่งขัดสมาธิเข้าฌานอยู่บนเบาะรองนั่งในตำหนักข้างเช่นทุกวัน ลมหายใจยาวนานสม่ำเสมอ

เสวียนชิงนักพรตน้อยย่องฝีเท้าเบากริบมาเกาะขอบประตู ชะโงกหน้าเข้าไปครึ่งหนึ่ง พลางมองแผ่นหลังอันสงบนิ่งของอาจารย์แล้วกระแอมเบาๆ "แฮ่ม... อาจารย์ขอรับ"