ตอนที่ 292 ลูกทัวร์เจอปัญหา

เขาพูดอย่างเป็นเรื่องธรรมดา ราวกับว่าการสละโควตาอันล้ำค่านั้นออกไปเป็นเรื่องที่ชอบธรรมและถูกต้องที่สุดแล้ว

นักพรตไท่ซวีจ้องมองดวงตาอันกระจ่างใสเปิดเผยของศิษย์ตัวน้อย ในนั้นไม่มีความฝืนใจหรือเสแสร้งแม้แต่น้อย

เนิ่นนานผ่านไป แววตาของนักพรตชราก็พาดผ่านด้วยความปลาบปลื้มใจอันอ่อนโยนจาง ๆ ก่อนจะพึมพำเสียงแผ่ว "เจ้าเด็กโง่... เจ้าโตขึ้นแล้ว"