ตอนที่ 437 เกือบความแตกแล้ว

หลี่ซ่านฉางลูบเครา ดวงตาเต็มไปด้วยความสะท้อนใจล้นพ้น "นั่นสิ แทบไม่เหลือร่องรอยในวันวานแม้แต่น้อย ความเปลี่ยนแปลงดั่งทะเลกลายเป็นไร่นา คงมิมีสิ่งใดเกินไปกว่านี้อีกแล้ว"

จูหยวนจางมองออกไปนอกหน้าต่างอย่างเงียบงัน แววตาลึกล้ำ ราวกับอยากจะมองผ่านป่าคอนกรีตอันทันสมัยแห่งนี้เพื่อค้นหาร่องรอยของอิ้งเทียนฝู่ที่เขาวางผังสร้างขึ้นมาด้วยน้ำพักน้ำแรง ทว่าสุดท้ายก็ทำได้เพียงทอดถอนใจแผ่วเบา

เขาเอ่ยเสียงต่ำ "ดูไม่ออกเลยจริงๆ"