ตอนที่ 489 มาเยือนปี 1937 อีกครั้ง

เจียงเย่นั่งยองๆ อยู่ก้นหลุมระเบิดที่กำบังมิดชิด แผ่นหลังพิงกับดินโคลนชื้นแฉะและเย็นเฉียบ เขากลั้นหายใจเงี่ยหูฟังความเคลื่อนไหวภายนอกอย่างตั้งอกตั้งใจ

ไกลออกไปคล้ายมีเสียงปืนประปรายและเสียงตะโกนโหวกเหวกที่ฟังไม่ชัด ดังจากไกลมาใกล้ แล้วค่อยๆ แว่วห่างออกไป

เขาไม่กล้าประมาท ในภพประวัติศาสตร์จริงที่ไร้กลไกคุ้มครองของระบบแห่งนี้ ความสะเพร่าเพียงนิดเดียวอาจหมายถึงชีวิตได้