ตอนที่ 579 ถึงตาฉันลงมือ

เขายกมือข้างหนึ่งขึ้นอย่างช้าๆ นิ้วมือเรียวยาวเปี่ยมด้วยอำนาจสูงสุด มิใช่เพื่อโจมตีหรือร่ายวิชา ทว่าเพียงวาดผ่านอากาศเบาๆ ตรงจุดที่ปลายนิ้วเคลื่อนผ่าน มิติพลันกระเพื่อมเป็นระลอกคลื่นแผ่วเบาที่คนธรรมดาไม่มีทางสัมผัสได้

เขารวมสมาธิรับรู้ชั่วครู่ บนใบหน้าอันเปี่ยมด้วยบารมีน่าเกรงขามปรากฏความประหลาดใจจางๆ ขึ้นอย่างหาได้ยากยิ่ง

เขาชักมือกลับมาไพล่ไว้ด้านหลัง พลางพึมพำเสียงต่ำทุ้มหนักแน่น ราวกับแฝงความก้องกังวานของยมโลกทั้งมวลเอาไว้