ตอนที่ 689 พินาศสิ้นทั้งกองทัพ

ทุกคนไม่กล้าส่งเสียงตะโกน ไม่กล้าพูดคุยกัน แม้กระทั่งสะดุดล้มลงก็ยังต้องกัดฟันสะกดกลั้นความเจ็บปวดไว้ไม่ให้หลุดเสียงร้องออกมา มีเพียงเสียงหายใจหอบหนักหน่วงที่พยายามข่มไว้อย่างสุดกำลัง กับเสียงฝีเท้าที่สับสนวุ่นวายทว่าแผ่วเบาอย่างยิ่งเท่านั้น

ทว่าด้านหลังของพวกเขา พายุหมุนทะเลทรายสีเหลืองปนเทาสี่ห้าลูกที่มีขนาดแตกต่างกัน แต่ละลูกล้วนหมุนคว้างด้วยความเร็วสูง กลืนกินเม็ดทรายรอบด้านอย่างบ้าคลั่ง และขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ พายุเหล่านี้เปรียบเสมือนสัตว์ร้ายยุคดึกดำบรรพ์ที่เพิ่งตื่นจากการหลับใหล ส่งเสียงหวีดหวิวของลมอันน่าขนลุก มันเคลื่อนตัวไปข้างหน้าอย่างไม่รีบร้อน ทว่ามิอาจต้านทานได้ ไล่กวาดไปตามแนวถนนหลวง มุ่งตรงไปยังกลุ่มเงาร่างอันเล็กจ้อยที่อยู่เบื้องหน้า

แสงจันทร์สาดประกายดั่งสายน้ำ พายุทรายโหมกระหน่ำประดุจมังกรคลั่ง