ตอนที่ 711 หนึ่งเดือน

แทบจะในจังหวะเดียวกับที่พวกเขากลืนหายไป ข้าราชการเซียนผู้หนึ่งที่มารอผลัดเวรก็เดินบิดขี้เกียจออกมาจากหน้าตำหนักใหญ่ซากหยกสลาย พลางทอดสายตามองลานกว้างและเส้นทางที่ทอดยาวอันว่างเปล่า ปากก็พึมพำด้วยความเคยชิน "เฮ้อ ไม่รู้คราวนี้จะมีตัวซวย เอ๊ย ข้าราชการเซียนหน้าใหม่ถูกส่งมาสักกี่คน หวังว่าจะได้พวกที่มือเท้าคล่องแคล่วมาบ้างนะ ไม่ใช่พวกหงอยเหงาซังกะตาย..."

ขณะเดียวกัน ณ ซอกมุมอันเงียบสงบด้านหลังตำหนัก ข้าราชการเซียนอีกคนที่เดินผ่านมาโดยบังเอิญเหลือบไปเห็นผืนดินที่โล่งเตียนจนผิดหูผิดตา ฝีเท้าพลันชะงักกึก สีหน้าฉายแววเคลือบแคลงสงสัย

เขาขยี้ตา มองสำรวจอย่างถี่ถ้วน แล้วเหลียวมองไปรอบทิศ ก่อนจะพึมพำออกมาด้วยความกังขา