บทที่ 105 หลินอวี่ลงมือ ซูปิงอวิ๋นซาบซึ้งใจ

เช้าวันรุ่งขึ้น เผิงหมิงเยว่เดินทางมาที่มหาวิทยาลัยหนานจิงเพื่อตามหาซูปิงอวิ๋น เมื่อทั้งสองฝ่ายได้พบกัน เผิงหมิงเยว่ก็อดประหลาดใจกับความงามของซูปิงอวิ๋นไม่ได้ หญิงสาวผู้เปี่ยมพรสวรรค์คนนี้สวยยิ่งกว่าคำร่ำลือเสียอีก ซูปิงอวิ๋นมองอีกฝ่ายด้วยความสงสัย

เผิงหมิงเยว่เอ่ยขึ้น "สวัสดีค่ะอาจารย์ซู ฉันเป็นพี่สะใภ้ของหลินอวี่ คุณน่าจะเข้าใจเขาผิดไปบ้างนะคะ เมื่อคืนหลินอวี่ทานข้าวกับฉันแล้วก็ท่านผู้บัญชาการฉีค่ะ"

ซูปิงอวิ๋นถามด้วยความตกใจ "เขากับท่านผู้บัญชาการเหรอคะ?"

เผิงหมิงเยว่ยิ้มพลางกล่าว "อาจารย์ซูลองคิดดูสิคะ รองผู้กำกับการจากเมืองระดับอำเภอที่เดินทางมายังเมืองเอกของมณฑล เขาต้องทุ่มเทความพยายามและจ่ายค่าตอบแทนไปมากแค่ไหน กว่าจะได้นั่งร่วมโต๊ะทานข้าวกับผู้บัญชาการตำรวจมณฑล และที่เขาทำไปทั้งหมดก็ไม่ได้หวังสิ่งอื่นใดเลย นอกจากขอให้ท่านผู้บัญชาการฉีสนับสนุนเขาในการคลี่คลายคดีเมื่อยี่สิบปีก่อน!"

ในวินาทีนั้น จิตใจของซูปิงอวิ๋นถูกท่วมท้นไปด้วยความซาบซึ้ง เธอพึมพำอย่างเหม่อลอย "ที่แท้เขาก็ทำเพื่อคดี..."