บทที่ 332 ไปรับที่สนามบิน น้าเล็กอยากสร้างสนามบินให้เมืองกูซู

สนามบินซั่วฟ่าง

ที่นี่คือสนามบินของเมืองข้างเคียง

กระแสผู้คนในโถงผู้โดยสารพลุกพล่านราวกับเกลียวคลื่น ผู้คนก้าวเดินกันอย่างเร่งรีบ แต่ก็ต้องถูกบังคับให้ชะลอความเร็วลงท่ามกลางความแออัด

น้าเล็กนั่งอยู่บนกระเป๋าเดินทางสีชมพูอมม่วง รองเท้าผ้าใบสองข้างเตะไปมาไม่หยุดราวกับลูกกระต่ายที่ร่าเริง

"เร็วหน่อย! เสี่ยวหลินจื่อ เร็วขึ้นอีกหน่อย!"