บทที่ 416 ผมไปเป็นผู้อำนวยการที่โรงเรียนพรรคแล้ว

หลินอวี่ได้ยินว่าคุณน้าก็แฝงตัวเข้าไปในโรงเรียนพรรคส่วนกลางด้วย ก็รู้สึกพูดไม่ออก เขาเพิ่งจะได้เป็นผู้อำนวยการสำนักงาน ก็มีเด็กเส้นโผล่มาซะแล้ว

เมื่อคุณน้าเห็นเสี่ยวหลินจื่อและตาแก่มองเธอด้วยความทึ่ง ความรู้สึกภาคภูมิใจในใจก็พุ่งทะลุปรอท เธอเท้าสะเอวด้วยมือข้างเดียว ปลายผมสะบัดไปตามจังหวะการเคลื่อนไหวอย่างอวดดี บนใบหน้าเต็มไปด้วยสีหน้าที่บ่งบอกว่า ฉันทั้งน่ารักและฉลาด พวกนายรีบมาชมฉันสิ

"คุณน้าอยู่ระดับไหนเหรอครับ?" หลินอวี่ค่อนข้างอยากรู้ เพราะเท่าที่เขารู้ การอบรมเจ้าหน้าที่ของโรงเรียนพรรคส่วนกลางนั้นมีเกณฑ์การคัดเลือกอยู่

คุณน้าเชิดหน้าขึ้นสบตากับหลินอวี่ แล้วแค่นเสียงอย่างภูมิใจ "ระดับผู้อำนวยการส่วน! ระดับเดียวกับเลขาธิการคณะกรรมการพรรคระดับอำเภอเลยนะ!"

ผู้เฒ่าฉู่แค่นเสียงเย็นชา คิ้วขมวดเข้าหากัน "ผู้อำนวยการส่วนอย่างแก อย่าไปทำให้เลขาธิการพรรคระดับอำเภอเขาเสื่อมเสียเลย ในเมืองหลวงมีเจ้าหน้าที่ระดับส่วนเดินกันให้เกลื่อนถนน ราวกับผักกาดขาวในตลาดนัด หยิบสุ่มๆ ก็ติดมือมาเป็นกำ โยนก้อนอิฐลงไปก้อนเดียวก็ปาหัวโดนตั้งไม่รู้กี่คน มีอะไรให้น่าอวดนักหนา?"